Archive for the ‘Διαφορα στοιχεια για την περιοχη’ Category

Γεωτρησεις

October 12, 2011

http://www.kranidi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=422&lang=el

ΔΗΜΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

ΔΗΜΑΡΧΟΣ

                                                                                          Κρανίδι, 7/10/2011

 

Ανακοίνωση

           Ενημερώνουμε τους αγρότες της περιοχής μας οι οποίο είναι κάτοχοι αρδευτικών γεωτρήσεων ή πηγαδιών, καθώς και τους λοιπούς κατόχους αρδευτικών ή άλλων γεωτρήσεων ή πηγαδιών ότι ύστερα από παρέμβαση μας προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Σκανδαλίδη και τον Υφυπουργό Υ.ΠΕ.ΚΑ κ. Ι.Μανιάτη.

                 Εκδόθηκε η ακόλουθη διευκρινιστική εγκύκλιος για την έκδοση άδειας χρήσης νερού από υφιστάμενες γεωτρήσεις ή πηγάδια.

Ο Δήμαρχος

Δημήτρης Καμιζής

 

Ο Νερομυλος Γεωργιου στο Κουδισι

February 18, 2010

Γιατι Κούδισι; Τωρα οι ντοπιοι που ρωτησαμε μας ειπαν πως κουσια λεγανε τα πηλινα σκευη που βαζανε το φαγητο και το Κουδισι βγαινει απο εκει γιατι στην περιοχη περνανε πηλο η ψηνανε πηλινα σκευη.Δεν το επιβεβαιωνω ουτε βρισκω στα Αλβανικα η Τουρκικα την λεξη κουδισι η κουσια να εχει συγγενεια με πηλινα σκευη. Στο λεξικο κουσια βρισκω τα παλιορουχα αρα δεν υπαρχει συσχετισμος. http://www.stephanion.gr/laiko_glossari_C.htm Ο κοινοταρχης των Φουρνων κ Αντωνης Πάνου μας ειπε πως τα παλια χρονια οι γυναικες φερνανε και πλενανε τα ρουχα στο ποταμι κοντα στον δευτερο νερομυλο στην αρχη του Καταφυκιου.Μπορει αυτο να δινει εξηγηση; Εδω φωτογραφια του δευτερου νερομυλου στην αρχη του Καταφυκιου Μια αλλη παραλλαγη της λεξης ειναι το μεγαλο δρεπανι που κοβει τριφυλλι http://www.hosepsi.net/html/ntopiolalia.aspx?initial=* Ο Νερομυλος που συμφωνα με κατοικους ηταν παλια μεχρι και την δεκαετια του 1960 το συνορο αναμεσα σε Καρακασι και Φουρνους βρισκεται στο μεσο περιπου της διαδρομης του φαραγγιου εκει που ο χωματινος δρομος στριβει και αρχιζει να ανηφοριζει αφηνοντας πλεον το ποταμι στ αριστερα του. Απο εκεινο το σημειο μεχρι το Ηλιοκαστρο (Καρακασι -μαυρο φρυδι) υπαρχει ενα πανεμορφο νεαρο πευκοδασος. Αριστερα μας το βουνο Διδυμο και διασχιζουμε το Μαυροβουνι.Συμφωνα με την μαρτυρια της κ Παπαδημητριου η οικογενεια της ειχε τα κατσικια μεχρι τον Αυγουστο στο Φραγχθι και μετα τους διωχνανε απο το Λαμπαγιανα γιατι ξεκινουσαν τα χαρουπια . Πηγαιναν λοιπον τα ζωα στην σπηλια του Αραπη απεναντι απο τον νερομυλο.Το Μαυροβουνι ζζεζζε στα Αρβανιτικα(σε αντιθεση με το Μαλι μπαρδι -ασπρο βουνι απο την ελλειψη βλαστησης και τα λευκα βραχια) ηταν την δεκαετια του 1960 τελειως καμμενο απο φωτια. Ειναι ενα νεαρο πευκοδασος( καθολου μαυροβουνι καταπρασινο ειναι )αλλα με πολυ καυσιμη υλη μαζεμενη στα σπλαχνα του. Ο αερας δυνατος και δυσκολο να σηκωσεις χαρταετους απο τους στροβιλισμους. Σε πιθανη φωτια μονο απο τον αερα βλεπω αντιμετωπιση. Δεξαμενες ανεφοδιασμου (με κρουνους) πυροσβεστικων οχηματων και ζωνες πυρασφαλειας ανυπαρκτα. Ειναι ενα υπεροχο δασος και θα ειναι κριμα να το χασουμε απο ελλειψη οργανωσης. Αναρωτιεμαι σε ποιο σχεδιασμο υρασφαλειας μπαινει, του Δημου Ερμιονης η Κρανιδιου και αν οι κατοικοι της Ερμιονιδας που συμμετεχουν σε ομαδες εθελοντων πυρασφαλειας εχουν συμμετασχει ποτε σε ασκηση στην συγκεκριμενη περιοχη με δυναμεις της πυροσβεστικης. Δηλαδη για να ακριβολογω δεν αναρωτιεμαι, ειμαι σιγουρος πως τιποτα τετοιο δεν εχει γινει. Μεσα στο δασος υπαρχουν τμηματα καθαρα με ελιες και οργωμενα κομματια και στις πλαγιες βλεπεις καλοχτισμενες πεζουλες στα εγκαταλειμενα πλεον χτηματα. Για τον νερομυλο καταγραφω οσα ειδα και εμαθα και ειμαι ετοιμος να δεχτω και να προσθεσω περισσοτερες πληροφοριες . Οι ντοπιοι θα βρειτε αναλυτικη καταγραφη του μυλου σε βιβλιο του ντοπιου συγγραφεα που μου απαγορευεται να αναφερω το ονομα του και τους τιτλους των βιβλιων του. Καταγραφη επισης υπαρχει στην σελιδα 148 του καταπληκτικου βιβλιου του Γιωργου Αντωνιου Μυλοι της Αργολιδας. Εχει καταγραψει με στοιχεια και φωτογραφιες ανεμομυλους και νερομυλους σε μια πολυ προσεγμενη εκδοση.Ειναι τιμη μου που εφτασε στα χερια μου με αφιερωση του συγγραφεα. Ελπιζω καποια στιγμη η δημοτικη βιβλιοθηκη να κανει μια παρουσιαση της υπεροχης αυτης δουλειας (υπαρχει και βιντεο) και να κανει γνωστη στο ευρυτερο κοινο την αρχιτεκτονικη κληρονομια στην επαρχια μας. Απ τη μερια μου γραφω αυτα που ειδα και τα λιγα που εμαθα ρωτωντας κατοικους της περιοχης. Ακομα θελω να πω πως ενα σχιντο στη βαση του νερομυλου εχει γκρεμισει με τις ριζες του τον τοιχο του δωματιου που ειναι οι μυλοπετρες τοιχο που υποστηριζει ολη την κατασκευη.Ηδη χωματα εχουν σχεδον σκεπασει τις μυλοπετρες χρειαστηκε να τα απομακρυνω για να τος φωτογραφισω και αν δεν επισκευαστει ισως ολη η υπερκειμενη κατασκευη πεσει με τον καιρο. Σε οποιαδηποτε Ευρωπαικη χωρα το συγκροτημα αυτο θα εθεωρειτο μνημειο αρχιτεκτονικης και εργοστασιακης κληρονομιας και θα ειχε αναδειχθει. Στην χωρα μας ρημαζει. Η παρεμβαση πρεπει να ειναι αμεση. Ο Νερομυλος εχει μια στερνα στο πανω μερος με διαστασεις μηκος δεκα μετρα προς το ποταμι πλατος εξη μετρα και βαθος αγνωστο γιατι εχει γεμισει με χωματα και ψηλα δεντρα. Ο πανω τοιχος προς την πλευρα του χωματοδρομου εχει πεσει μεσα στην στερνα. Στο Δυτικο μερος της οπου και το αυλακι υπαρχει ανοιγμα για το νερο διαστασεων περιπου 20 επι 2ο εκατοστα Ο νεραυλακας εχει φαρδος 60 εκατοστα στο ξεκινημα και φτανει στα 20 εκατοστα στο τελος, το βαθος του ειναι λιγωτερο απο ενα μετρο γυρω στα 80 εκατοστα, και το μηκος του γυρω στα δεκαπεντε μετρα. Οι τρεις οριζοντιες πετρες που ειναι χωμενες μεσα στις πλευρες δεν ξερω τι χρησιμοτητα εχουν. Στο τελος του νεραυλακα υπαρχει η κρεμαση το χτισμενο μεσα στον τοιχο αυλακι δηλαδη που οδηγει το νερο στην φτερωτη. Σημερα ειναι κλεισμενη με πετρες και σακουλες παλαιοτερη καταγραφη εχει γινει για σιδερενιο πλεγμα που εμποδιζει ξυλα και πετρες να πεσουν πανω στην φτερωτη. Λιγο πριν περι τα 50 εκατοστα υπαρχει ενα κοψιμο του νερου με στρογγυλη διοδο( γυρω στα 10 εκατοστα) και υψος οσο περιπου και οι οριζοντιες πετρες που φαινωνται στην παραπανω φωτογραφια. Στο κατω μερος υπαρχουν δυο δωματια με εισοδο δυτικα .Το ενα αριστερα κοιταζωντας τον μυλο ειναι μικροτερο μπορει να ηταν αποθηκη η δωματιο του μυλωνα εχει ενα τετραγωνο μικρο ανοιγμα προς τον μυλο. Το δευτερο δωματιο οπου και οι μυλοπετρες εχει ενα παραθυρο μπαινωντας δεξια προς το ποταμι διπλα του μια εσοχη στον τοιχο (ντουλαπι;) και απεναντι καμιναδα. Τωρα ξερω πως δεν επιτρεπεται φωτια στους μυλους αλλα μπορει να κανω και λαθος.Αριστερα οι μυλοπετρες με μεταλικο στεφανι οπως ειδα σπασμενες. Λογικα απο κατω υπαρχει η φτερωτη ισως σε αλλη επισκεψη χωθω στο ανοιγμα που βγαινει το νερο η μπορεσω να βρω τροπο να την φωτογραφισω. Ενας μεγαλος κορμος εχει πεσει καθετα μεσα στο δωματιο που εχει διαστασεις περιπου τρια επι πεντε μετρα . Σχετικες πληροφοριες που μπορεσα να βρω γενικωτερα για τους υδρομυλους. Συγχωρηστε τα τυχον λαθη μου ελπιζω να με διορθωσετε οπου υπαρχουν και να γινει αυτο το αρθρο αρτιοτερο. http://www.waterhistory.org/histories/waterwheels/ http://81.186.166.197/sppe/sppe2/sppe/PDFs/1417-1426_sppe.pdf http://www.in.gr/Reviews/article.asp?lngReviewID=1668&lngChapterID=1813&lngItemID=1816 Ο πιο παλιός νερόμυλος που γνωρίζουμε λέγεται «υδραλέτης» και αναφέρεται από τον Στράβωνα.Στην Ελλάδα δεν είναι γνωστό πότε εμφανίστηκαν οι νερόμυλοι, κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους όμως υπήρχαν. Οι βασικοί τύποι νερόμυλου που λειτούργησαν είναι δύο: ο παλαιότερος «ρωμαϊκός» με όρθια εξωτερική φτερωτή και ο νεότερος «ανατολικός» (ή βυζαντινός) με οριζόντια εσωτερική. Στην ηπειρωτική Ελλάδα και στα νησιά, όπου υπήρχε νερό, κτίστηκαν χιλιάδες. Χρησιμοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο για το άλεσμα των δημητριακών και λιγότερο ως ταμπακόμυλοι (βυρσοδεψεία), ως μπαρουτόμυλοι ή για το άλεσμα οικοδομικών υλικών. Συχνά το κτίσιμο ενός νερόμυλου συνοδευόταν και από το κτίσιμο της κατοικίας του μυλωνά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν, σε αρκετές περιοχές, μυλοχώρια, όπου το κάθε σπίτι είχε και το νερόμυλό του.Ο μηχανισμός του νερόμυλου αποτελείτο από δύο μέρη: το κινητικό, που το αποτελούσαν η φτερωτή και τα εξαρτήματά της, και το αλεστικό, που περιλάμβανε τις μυλόπετρες με τα εξαρτήματα λειτουργίας. Οι μυλόπετρες προέρχονταν συνήθως από τη Μήλο και την Κίμωλο, των οποίων τα εδάφη είναι ηφαιστειογενή. Η ποιότητά τους ήταν άριστη, γεγονός που τις καθιστούσε ακριβότερες. Αναφορά στην εξαιρετική τους ποιότητα βρίσκουμε σε έγγραφο του 1321 του Ενετού χαρτογράφου Μαρίνου Σανούδου του Πρεσβυτέρου. http://81.186.166.197/sppe/sppe2/sppe/PDFs/1417-1426_sppe.pdf Διηγηση του Γωργου Πινιαρα απο την Καλαμπακα H φτερωτη γινοταν συνηθως απο ξυλο βελανιδιας Τα λιθαρια οι μυλοπετρες ηταν περασμενα σε ενα μεγαλο πασαλο σιδερενιο.Πανω απο το πρωτο λιθαρι υπηρχε στερεωμενο ενα σιδερο η χελιδονα για να κουνιεται πιο ευκολα η μυλοπετρα Πανω απο αυτα υπηρχε μια σκαφη με τρυπα εχει εμπαινε το σιταρι για να πεσει στις μυλοπετρες και να αλεστει.Κατω απ τα λιαθαρια εμπαινε ενα τσουβαλι ( η μια κασα) και μαζευε το αλευρι Καθε τοσο οι πετρες εβγαιναν( γιατι με την χρηση γινονταν λειες ) και τις χαραζαν με σφυρι να εχουν εγκοπες. Το πρωτο αλευρι που εβγαινε μετα απο αυτη τη διαδικασια το λεγανε «χαραϊ» και δεν ηταν καθαρο. http://dim-palat.ima.sch.gr/water/water_theme3.htm Οι νερόμυλοι ήταν ιδιόκτητοι ή μοναστηριακοί, που νοικιάζονταν σε μυλωνάδες .Η αμοιβή του μυλωνά πληρωνόταν επί τοις εκατό και σε είδος(αλεύρι ή δημητριακά).Οι μύλοι εξυπηρετούσαν συνήθως τις τοπικές ανάγκες των γύρω χωριών. Το νερό συγκεντρώνονταν στη στέρνα και από κει με την καρούτα ,μια μεγάλη σωλήνα, διοχετεύονταν στη φτερωτή με δύναμη. Υπήρχαν δύο μυλόπετρες, βαριές, από πέτρα , η μία ακίνητη και η άλλη κινούμενη. Το σιτάρι το έριχνε ο μυλωνάς στο σελό, ένα τεράστιο χωνί. Άλεθαν κυρίως αλεύρι και κριθάρι , βρώμη, ζωοτροφές για τα ζώα . Μπορούσε να αλέσει 150-200 οκάδες την ώρα. Με το αλεύρι αυτό οι γυναίκες ζύμωναν μαύρο ψωμί, αφού ο μύλος δεν μπορούσε να αλέσει τελείως το σιτάρι. Οι μύλοι της Βεργίνας δούλευαν επί εικοσιτετραώρου και ο μυλωνάς πληρωνόταν με ποσοστά και σε είδος , κυρίως σιτάρι. Η δουλειά του μυλωνά ήταν οικοτεχνική .Δούλευαν ο μυλωνάς με τα αγόρια του κυρίως . Οι γυναίκες ήταν υπεύθυνες για τις δουλειές του σπιτιού και άλλες βοηθητικές εργασίες στο μύλο ή αναπληρούσαν το μυλωνά κατά τη σπάνια απουσία του. Η παρακατω αναφορα και φωτογραφια ειναι απο http://www.tirins.gr/giorgosantoniou/anton2q.htm Του Στέφανου Νομικού Αρχιτέκτονα, μέλους Ινστιτούτου των Ελληνικών Μύλων (ΙτΕΜ) Παρακατω αποσπασμα αρθρου με την περιγραφη των μερων ενος νερομυλου, διαβαστε ολο το αρθρο με τις υπολοιπες πληροφοριες ειναι πολυ καλο κατα την γνωμη μου. http://www.neromylos-nikola.gr/perigrafh_neromyloy.htm Μέρη νερόμυλου: Η δέση , το μυλαύλακο (φυσικό και τεχνητό), η κόφτρα, η παλουκαριά, το μυλοβάγενο, ο κορμός, τα πετσώματα, το σιφούνι (σιφώνι), η χούρχουρη (χούνη), η καντάνη (κολόκα), η μπάλα (μπίλια), ο άξονας, το αβρόχι, η φτερωτή, οι μυλόπετρες ή μυλόλιθοι, η γούλη, η χελιδόνα, το επανωμύλι, η σκαφίδα, το καρπολόι, το βαρδάρι, η αλευροθήκη, ο γύρος, ο σταματήρας, ο σταυρός και το κτίριο. Τι συναντούμε στο πέρασμά του νερού από το μέρος όπου έρχεται και μέχρι να φτάσει στα καρούτια και από εκεί στη φτερωτή. Μακριά από το νερόμυλο (500-1500μ περίπου) και σε κατάλληλη τοποθεσία, ο μυλωνάς φτιάχνει ένα φράγμα μέσα στο ποτάμι. Κόβει δηλαδή ένα μέρος του ποταμίσιου νερού και το κατευθύνει σε άλλη κοίτη. Το φράγμα αυτό οι μυλωνάδες το λένε «δέση». Από εδώ λοιπόν που αρχίζει και παίρνει την κινητήρια δύναμη το νερό, αρχίζουν και τα σύνορα, η περιοχή ας πούμε του νερόμυλου. Όλο το βάρος της εργασίας του ο μυλωνάς το ρίχνει στη δημιουργία μιας καλής δέσης. Η κατασκευή της προϋποθέτει ορισμένες γνώσεις καθώς και τα απαραίτητα εργαλεία και υλικά, που μόνο οι μυλωνάδες τα γνωρίζουν. Μέσα στο ποτάμι και σε άνοιγμα τόσο, όσο νερό χρειάζεται να παίρνει ο μύλος, τοποθετούν χοντρούς πασσάλους από πεύκα ή πλατάνια ή από άλλα σκληρά δένδρα μήκους 2-3 μ. και σε απόσταση 1-2μ. το ένα από το άλλο. Αυτά τα στερεώνουν καλά μέσα στο χώμα, γιατί αποτελούν το πιο σπουδαίο μέρος της δέσης. Η δέση γίνεται πάντοτε το καλοκαίρι, όταν το ποτάμι δεν έχει πολύ νερό. Οι χοντροί αυτοί κορμοί λέγονται και «μάννες». Από τη δέση το νερό εισέρχεται στην κοίτη του μυλαύλακου. Το μυλαύλακο είναι ένα αυλάκι, που αρχίζει από την δέση και τελειώνει στην καρούτα (κάδη, βαρέλια του νερόμυλου).Το πλάτος του δεν είναι σταθερό, αλλά εξαρτάται από τη μικρή ή μεγάλη «κρέμαση» ή «κάναλη». Συνήθως τα μυλαύλακα κυμαίνονται μεταξύ του ενός έως 1,50μ. περίπου στο πλάτος και ενός έως τριών μ. στο βάθος. Στην αρχή του αυλακιού, φτιάχνουν μια «αμπουριά», ένα φράχτη κάπως στερεό και σταθερό από διάφορα ξύλα βαλμένα σταυρωτά. Η αμπουριά αυτή είναι χρήσιμη γιατί εμποδίζει το πέρασμα στα χοντρά ξύλα ή άλλα αντικείμενα που φέρνει το νερό και όταν μπουν στο αυλάκι εμποδίζουν την κανονική ροή του, αλλά βοηθά επίσης στο να φτάνει το νερό στα καρούτια (βαρέλια) καθαρό. Ένα δεύτερο πράγμα απαραίτητο στο μυλαύλακο είναι η κόφτρα, που βρίσκεται πιο μακριά απ’ το νερόμυλο. Επειδή το χειμώνα υπάρχει πολύ νερό και είναι δυνατόν να προξενήσει ζημιές στο μύλο, κοντά στην αμπουριά κόβουν το αυλάκι και ανοίγουν ένα στόμιο, από το οποίο περνά το παραπανίσιο νερό και οδηγείται πάλι στο ποτάμι. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη κόφτρα που είναι πολύ κοντά στον μύλο, την οποία χρησιμοποιεί ο μυλωνάς για να διοχετεύει όλο το νερό του αυλακιού προς το ποτάμι, να εργάζεται ανενόχλητα και να μην βρέχεται απ’ το νερό, όταν θέλει να επισκευάσει διάφορα εξαρτήματα του μύλου. Όταν το νερό πλησιάζει στο μύλο, πρέπει οπωσδήποτε να περάσει από τα «καρούτια» (κάδες ή βαρέλια). Παλιότερα γίνονταν από ξύλο και αργότερα από τσίγκο ή τσιμέντο. Τα καρούτια στον κάθε νερόμυλο, μπορεί να είναι ένα ή δύο, ανάλογα με το μέγεθος και τον αριθμό των μυλόπετρων. Παίρνουν την κατάλληλη λοξή θέση ακουμπώντας το επάνω μέρος σε τσιμεντένια πλάκα και το κάτω σε μια πέτρα ή ξύλο που λέγεται κολοβούτς. Στο κάτω μέρος του κολοβούτς μπαίνει ένα πρόσθετο και ειδικά φτιαγμένο ξύλινο και κυκλικό εξάρτημα,, το οποίο λέγεται σφουναριά, στο κέντρο της οποίας υπάρχει ένα σιφούνι ( σφουν). Με το σιφούνι που είναι ένα πολύ σπουδαίο εξάρτημα της βαρέλας ο μυλωνάς κανονίζει την ποσότητα του νερού που θα βγαίνει απ’ το βαρέλι καθώς και την κατεύθυνσή του, που οι μυλωνάδες την λένε λαμπάδα. Η λαμπάδα ρυθμίζεται κατά τέτοιο τρόπο που να χτυπά στο κατάλληλο σημείο της φτερωτής για να δίνει την κίνηση. Από το μέγεθος της διαμέτρου που έχει το σιφούνι, εξαρτάται και η απόδοση σε αλεύρι του μύλου. Σ’ αυτό συντείνουν επίσης η μεγάλη κρέμαση-κάναλη (ύψος υδατόπτωσης) και οι μεγάλες μυλόπετρες. Σε βάθος ενός περίπου μέτρου, υπάρχει ένας μικρός θολωτός θάλαμος το «ζουριό», που κοντά του είναι η φτερωτή. Στο κάτω μέρος αυτού του θαλάμου, παράλληλα και κατά μήκος των τοιχωμάτων, τοποθετούνται δυο χοντροί κορμοί δένδρων, μήκους 80εκ. περίπου. Στη μέση αυτών των παράλληλων κορμών χαράζουν μια υποδοχή, μέσα στην οποία τοποθετείται εφαρμοστά ένας άλλος πελεκημένος και τετραγωνισμένος κορμός που λέγεται «ταμπάνι», ενώ οι δυο παράλληλοι κορμοί λέγονται «προσκέφαλα». Πάνω λοιπόν στα προσκέφαλα στηρίζεται το ταμπάνι. Τα προσκέφαλα και το ταμπάνι αποτελούν τη βάση του μύλου. Ακριβώς πάνω από τη βάση και σε ύψος 1,50μ. περίπου γίνεται η στρώση, στο σημείο που πέφτει το νερό και χτυπά τη φτερωτή. Το νερό όμως δεν περνά πάνω από το πάτωμα, γιατί αυτό γίνεται με κορμούς δένδρων και σανίδια. Έτσι το μέρος σκεπάζεται καλά και δεν περνά ούτε μια σταγόνα. Αυτή είναι η στρώση. Στο κέντρο της φτερωτής ανοίγουν μια στρογγυλή οπή, από την οποία περνά το αδράχτι, ο κεντρικός δηλαδή άξονας της κίνησης. Το αδράχτι παλαιότερα γινόταν με ξύλο, σήμερα όμως αντικαταστάθηκε με μέταλλα που δεν υφίστανται φθορά. Επάνω τώρα στη στρώση κι ακριβώς στο κέντρο του ταμπανιού, τοποθετείται η κάτω μυλόπετρα, στερεώνεται καλά και προπαντός αλφαδιάζεται για να μη γέρνει. Στο κέντρο της μυλόπετρας, που μένει ακίνητη, κάνουν μια οπή τετράγωνη. Εδώ προσέχουν ώστε η τετράγωνη αυτή οπή να είναι ακριβώς στην ίδια κατακόρυφο με την τετράγωνη υποδοχή του ταμπανιού της βάσης. Στην υποδοχή του ταμπανιού στερεώνεται ένα σίδερο σχήματος ορθογωνίου παραλληλεπιπέδου. Το σίδερο αυτό λέγεται κάβουρας και είναι από ατσάλι για να αντέχει στην τριβή και να μη φθείρεται. Στο κέντρο αυτού του σίδερου υπάρχει μια μικρή οπή, στην οποία στηρίζεται ο κεντρικός άξονας κίνησης, το αδράχτι. Είναι ένα πολύ σπουδαίο εξάρτημα του μύλου, γιατί χωρίς αυτό καμία κίνηση δεν γίνεται στο μύλο. Στο κάτω μέρος στερεώνουν ένα κομμάτι σίδερο ατσάλινο και μυτερό που λέγεται κεντρί και μπαίνει μέσα στην υποδοχή του κάβουρα και εκεί στηριζόμενο περιστρέφεται. Στο πάνω μέρος έχει μια άλλη υποδοχή για ένα ατσάλινο στρόγγυλο σίδερο, που μπαίνει καρφωτό και εξέχει από την κάτω πέτρα 10-15 πόντους. Στο κέντρο της μυλόπετρας, όπου είπαμε υπάρχει η τετράγωνη οπή, μπαίνει πολύ εφαρμοστά ένα ξύλο, του οποίου η οπή έχει τόσο μέγεθος, όσο και το πάχος που έχει το σίδερο του αδραχτιού. Αυτό το ξύλο λέγεται καρδιά. Εκεί οδηγούνται οι καρποί με ένα χωνοειδές ξύλινο κοφίνι που είναι προσαρμοσμένο σε οριζόντιο ξύλο αρκετά πιο πάνω από τις μυλόπετρες και καταλήγει στο καρύκι. Η ποσότητα του καρπού που πέφτει από το καρύκι στην καρδιά της μυλόπετρας, ρυθμίζεται από το βαρδάρι και τη βαρδαλίστρα, ξύλινα εξαρτήματα που ακουμπούν στην πάνω μυλόπετρα. Η Κόφτρα: κοντά στο στόμιο του μυλοβάγενου, πάνω στο μυλαύλακο, προς την πλευρά της φυσικής κοίτης του νερού, υπάρχει ένα άνοιγμα περίπου 0.50 εκατοστά του μέτρου το οποίο κλείνεται με ένα ξύλινο πλαίσιο, την «κόφτρα». Όταν πρέπει για κάποιο λόγο να διακοπεί η λειτουργία του μύλου, η κόφτρα αφαιρείται από το πλάι που βρίσκεται και τοποθετείται κάθετα στην κοίτη του μυλαύλακου. Τότε το νερό εκτρέπεται προς τη φυσική του κοίτη, το μυλοβάγενο παύει να τροφοδοτείται με νερό, οπότε σταματάει η λειτουργία του νερόμυλου. Η Παλουκαριά (Σκάρα): σε απόσταση μισού μέτρου από το στόμιο του μυλοβάγενου, κάθετα στην κοίτη του μυλαύλακου, τοποθετείται ξύλινη σκάρα «Παλουκαριά». Η σκάρα αυτή συγκρατεί τα αντικείμενα που παρασύρει (ξύλα, χόρτα, φύλλα, κ.λ.π.), να μην πέσουν στο μυλοβάγενο και βουλώσουν το Σιφούνι. Το μυλοβάγενο: αποτελείται από μία μεγάλη κάδη με ξύλινες δούγες, ύψους πάνω από 3.5 μέτρα. Έχει σχήμα κώνου, στενή στο κάτω μέρος, διαμέτρου 30 – 40 εκατοστά και 1.20 εκατοστά του μέτρου στο επάνω μέρος. Τις δούγες του μυλοβάγενου συγκρατούν ισχυρά μεταλλικά στεφάνια. Το επάνω μέρος του μυλοβάγενου, το οποίο στήνεται όρθιο σε ελαφρώς λοξή θέση, ακουμπάει σε ξύλινη κοίτη (κορίτα) μήκους περίπου 50 – 70 εκατοστών του μέτρου που είναι τοποθετημένη στην κατάληξη του μυλαύλακου, το δε κάτω μέρος του καταλήγει στον κορμό ή κόρμο. Ο Κορμός (κόρμος): προέρχεται από κορμό δένδρου κυρίως καστανιάς, ύψους 1 – 1.5 μέτρα, ο οποίος σκαλίζεται εσωτερικά, όπως το τουμπέκι του καφέ, ώστε να πάρει τη μορφή κάδου. Τα τοιχώματά του έχουν αρκετό πάχος για να αντέχουν στις πιέσεις του νερού. Στο κάτω μέρος, λίγο λοξά ανοίγεται οπή (τρύπα) 10 – 15 εκατοστών του μέτρου (το σιφώνι ή σιφούνι). Στο επάνω μέρος του στομίου του κορμού δημιουργείται εσωτερική περιφερειακή υποδοχή, στην οποία εισέρχεται το κάτω μέρος του μυλοβάγενου. Η κατασκευή του κορμού είναι, όπως θα λέγαμε σήμερα «μασίφ», δηλαδή από συμπαγές ξύλο. Τα Πετσώματα: χρησιμοποιούνται για να στηρίζουν το μυλοβάγενο και τον κορμό. Στο πίσω μέρος του μυλοβάγενου, προς την κατάληξη του μυλαύλακου στερεώνονται στο έδαφος λοξά δεξιά και αριστερά, χοντρά ξύλινα δοκάρια που φτάνουν μέχρι το ύψος του μυλοβάγενου, ώστε να δημιουργείται ένα ικρίωμα, το οποίο στηρίζει το μυλοβάγενο στη λοξή θέση που τοποθετείται. Το Σιφούνι (Σιφώνι): στο κάτω μέρος του κορμού, λοξά, ανοίγεται στενή τρύπα (οπή) 10 – 15 εκατοστών του μέτρου, το σιφούνι (σιφώνι), από το οποίο εξέρχεται το νερό με μεγάλη πίεση, λόγω της υψομετρικής διαφοράς που υπάρχει μεταξύ του επάνω μέρους του μυλοβάγενου και του κάτω. Η Χουρχούρη (Χούνη): το κάτω μέρος του μυλοβάγενου – κορμού καταλήγει σε σκεπασμένο ρύθρο, βάθους και πλάτους 1.5 μέτρου περίπου. Το ρύθρο αυτό βρίσκεται μέσα στο χώρο του κτίσματος του νερόμυλου και ονομάζεται χούρχουρη (χούνη). Μέσω αυτής το νερό μετά την έξοδό του από το σιφούνι φεύγει για τη φυσική του κοίτη. Η Κατάντη (Κολόκα): στο μέσο της χουρχούρης, κάτω στο έδαφος στερεώνεται κορμός δένδρου, ίσος με το πλάτος της (συνήθως καστανιάς διότι είναι ανθεκτική στην επίδραση του νερού). Στο μέσο του κορμού δημιουργείται υποδοχή στην οποία τοποθετείται η μπάλια ή μπίλια. Η Μπάλα (Μπίλια): είναι μεταλλική σφαίρα μεγέθους όσο ένα μεγάλο τόπι. Η μπάλα τοποθετείται στην υποδοχή της κατάντης (κολόκας) και επάνω της πατάει η κάτω άκρη του άξονα, η οποία καταλήγει σε αιχμή. Όταν η μπάλα φθαρεί από την τριβή της αιχμής του άξονα, την στρέφουν ελαφρά ώστε να αλλάξει το σημείο στήριξής του. Ο Άξονας: στο κέντρο της κατάντης τοποθετείται κάθετα μεταλλικός άξονας, του οποίου το κάτω μέρος είναι αιχμηρό και στηρίζεται στη μεταλλική μπάλα. Ο άξονας ύψους 1 μέτρου περίπου, διέρχεται το κέντρο της κάτω μυλόπετρας όπου εφαρμόζει πλήρως με ξύλινο δακτύλιο, το «αβρόχι» και φτάνει στην άνω επιφάνειά της. Στο επάνω μέρος του άξονα στερεώνεται ισχυρό μεταλλικό έλασμα ύψους 2 – 3 εκατοστών. Το Αβρόχι: πρόκειται για ξύλινο δακτύλιο, ο οποίος εφαρμόζει στο χώρο μεταξύ του κενού της οπής του κέντρου της κάτω μυλόπετρας και του άξονα. Ο ρόλος του είναι τριπλός: – Ενεργεί ως τριβέας (ρουλεμάν) – Εμποδίζει τα σταγονίδια του νερού που εκσφενδονίζονται από τη φτερωτή να εισέρχονται στην επιφάνεια της κάτω μυλόπετρας – Εμποδίζει τον καρπό και το αλεύρι να διαφεύγουν προς τη χούρχουρη μέσω του διαστήματος οπής κάτω μυλόπετρας και άξονα. Η «καρδιά» γίνεται κατά προτίμηση από ξύλο συκιάς, γιατί η συκιά έχει την ιδιότητα να μη φθείρεται και να μην καίγεται από την τριβή. Κι έτσι ο άξονας του αδραχτιού τοποθετείται οριζόντια σε υποδοχή, ένα άλλο πλατύ σίδερο, που έχει δεξιά και αριστερά από ένα πτερύγιο. Το σίδερο αυτό λέγεται χελιδόνα. Στα πτερύγια αυτής της χελιδόνας, στηρίζεται η επάνω μυλόπετρα και από αυτά κρατιέται. Η μυλόπετρα αυτή κινείται, αφού περιστρέφεται γύρω από το αδράχτι, ενώ η κάτω όπως είπαμε μένει ακίνητη. Όλη την κίνηση την δίνει η φτερωτή, πάνω στην οποία χτυπά με ορμή το νερό, που φεύγει από το σιφούνι. Η φτερωτή αποτελείται από δυο ξύλινους ή σιδερένιους κύκλους που στηρίζονται με ένα σταυρό, στο κέντρο του οποίου υπάρχει κυκλική οπή με διάμετρο ίση προς τη διάμετρο του αδραχτιού, στο οποίο στερεώνεται. Μεταξύ των δυο αυτών κύκλων είναι εφαρμοσμένα τα χλιάργια ή κουτάλια (πτερύγια), επάνω στα οποία χτυπά το νερό και αναγκάζει τη φτερωτή με την πίεση του νερού να περιστρέφεται μαζί με το αδράχτι. Περιστρεφόμενη τώρα η φτερωτή, γυρίζει αναγκαστικά και το αδράχτι και μαζί με το αδράχτι γυρίζει και η επάνω μυλόπετρα, που όπως είπαμε είναι στηριγμένη σ’ αυτό. Λίγα λόγια για τις μυλόπετρες Αυτές είναι μεγάλες πέτρες κει αποτελούνται από μικρότερες πέτρες, πελεκημένες και ζωσμένες γερά με σιδηροστέφανα. Κατασκευάζονται από σκληρούς λίθους όπως χαλαζία, γρανίτη, ψαμμόλιθο, βασάλτη, πορφυρίτη και τραχείτη. Οι επιφάνειες τους είναι μέσα αυλακωμένες, λίγο βαθύτερα προς το κέντρο και ελάχιστα προς την περιφέρεια. Όταν οι μυλόπετρες δεν κόβουν, δηλαδή δεν βγάζουν καλό αλεύρι διότι φθείρονται από την πολύ τριβή, χαράζονται με τα σφυριά στο σημείο που έχουν τριφτεί κι έτσι γίνονται λίγο αδρές για να κόβουν καλά τον καρπό. Η γούλη: η επάνω μυλόπετρα στο κέντρο της έχει οπή διαμέτρου 25 εκατοστών, η οποία ονομάζεται «γούλη». Η χελιδόνα: πρόκειται για μεταλλικό έλασμα κυρτό προς τα επάνω, μεγαλύτερο της διαμέτρου της γούλης. Το έλασμα αυτό στο μέσο του φέρει εγκοπή τετράγωνη και στερεώνεται σαν είδος διαμέτρου στο κέντρο της γούλης. Στην εγκοπή της χελιδόνας εισέρχεται το έλασμα, που είναι στερεωμένο στο επάνω μέρος του άξονα. Το επανωμύλι: στην επάνω επιφάνεια της άνω μυλόπετρας και γύρω από τη γούλη, προσαρμόζεται ξύλινος τροχός με κενό στο μέσο του όσο και της γούλης. Το πλάτος του τροχού αυτού είναι περίπου 10 εκατοστά και το ύψος του 3 – 4 εκατοστά του μέτρου. Η άνω επιφάνεια του τροχού αυτού φέρει κάθετα προς την περιφέρειά της οδοντωτές χαραγές. Η σκαφίδα: πάνω και προς το πίσω μέρος της μυλόπετρας τοποθετείται σταθερά ξύλινο κατασκεύασμα, ανεστραμμένου κώνου, όπου η βάση του είναι προς το έδαφος, ένα είδος μικρογραφίας Σιλό. Στην κατάληξη του κώνου υπάρχει οπή. Στη σκαφίδα ρίχνεται ο καρπός που προορίζεται για το άλεσμα. Το καρπολόι: η οπή, η οποία υπάρχει στο κάτω μέρος της σκαφίδας ανοίγει και κλείνει κατά βούληση με ένα μικρό συρόμενο, μέσω εγκοπών, μεταλλικό ή ξύλινο πλαίσιο το καρπολόι. Στο κάτω μέρος της οπής της σκαφίδας, σε κάθετη θέση, στερεώνεται ξύλινος ή μεταλλικός παροχετευτήρας (κοριτάκι), του οποίου το άκρο φτάνει ακριβώς 4 – 5 εκατοστά του μέτρου πάνω από το κέντρο της γούλης. Το βαρδάρι: στην σκαφίδα στερεώνεται ξύλινη βέργα, της οποίας το ένα άκρο με λοξή κατεύθυνση καταλήγει στις οδοντωτές χαραγές του επανώμυλου. Ο θόρυβος του βαρδαρίου είναι τόσο δυνατός, ώστε καλύπτει όλους τους άλλους θορύβους που δημιουργούνται από την κίνηση της φτερωτής και την τριβή των μυλόλιθων. Ο θόρυβος που δημιουργείται μέσα στο νερόμυλο είναι τόσο εκκωφαντικός που δεν αντέχεται. Ο μυλωνάς κάθεται πολλές ώρες μέσα στο νερόμυλο και εξοικειώνεται με το θόρυβο ώστε να λέγεται «όταν σταματάει ο μύλος ξυπνάει ο μυλωνάς» δηλαδή ενοχλείται από την έλλειψη θορύβου. Ο γύρος: γύρω από την άνω μυλόπετρα σε μικρή απόσταση από την περιφέρειά της, τοποθετείται ξύλινο στεφάνι του ίδιου ύψους με αυτήν. Το στεφάνι αυτό στο μπροστινό μέρος πάνω από την αλευροθήκη φέρει άνοιγμα καμπυλωτό που αρχίζει από την επιφάνεια της κάτω μυλόπετρας. Σκοπός του γύρου είναι να εμποδίζει το αλεύρι κατά την άλεση να εκτινάσσεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Λόγω του γύρου το αλεύρι εκτινάσσεται μέσω του μπροστινού ανοίγματος μόνο προς την αλευροθήκη. Η αλευροθήκη: μπροστά στις μυλόπετρες τοποθετείται ξύλινο κιβώτιο, του οποίου το άνω μέρος είναι ανοιχτό και έχει ύψος από την επιφάνεια του δαπέδου μέχρι την επιφάνεια της μυλόπετρας. Ο σταματήρας: μερικές φορές δημιουργείται η ανάγκη διακοπής της λειτουργίας του μύλου για μικρό χρονικό διάστημα. Για την περίπτωση αυτή χρησιμοποιείται ο «σταματήρας» Ο σταματήρας είναι ένας μοχλός που έχει στερεωθεί στην πίσω αριστερή γωνία του τραπεζίου, στο οποίο είναι τοποθετημένες οι μυλόπετρες. Στο επάνω μέρος του στύλου τοποθετείται η χειρολαβή, ενώ στο κάτω μέρος του που καταλήγει στη χουρχούρη πάνω από τα πτερύγια της φτερωτής, στερεώνεται κάθετα πλατύ σανιδένιο πλαίσιο. Με το σηκωτήρα ο μυλωνάς έχει τη δυνατότητα να υψώσει λίγο το πανωλίθι ή να το φέρει πιο κοντά στο κατωλίθι, για να ρυθμίσει την ποιότητα του σταρένιου αλευριού ( χοντρό – λεπτό), του καλαμποκίσιου, αλλά και άλλων σιτηρών ή των ζωοτροφών (γιαρεμάδων) που απαιτούν πιο χοντρό άλεσμα. Ο σταυρός: είναι ένα εξάρτημα του μύλου, με το οποίο γίνεται το σήκωμα ή το κατέβασμα της άνω μυλόπετρας, ώστε το άλεσμα να βγαίνει χοντρό ή ψιλό ανάλογα με τη χρήση που προορίζεται. Ο σταυρός αποτελείται από ένα τετράγωνο χοντρό δοκάρι, του οποίου το ένα άκρο είναι συνδεδεμένο με μεταλλικά ελάσματα με τη δεξιά άκρη της κατάντης. Το επάνω μέρος του καταλήγει στο δεξιό μέρος του τραπεζίου, που είναι τοποθετημένες οι μυλόπετρες και έχει υποδοχές να μπαίνει το άκρο του κουταλιού. Η λειτουργία του βασίζεται στην περιστροφή της απαναριάς, μυλόπετρας, στην ακίνητη καταριά, μυλόπετρα, χάρις στην περιστροφή της όρθιας (κατακόρυφης) ή οριζόντιας φτερωτής που είναι τοποθετημένη κάτω απ’ το μύλο (χούρχουρη) και γυρίζει με τη δύναμη του νερού που πέφτει από ψηλά μέσα σε κτιστούς υδατόπυργους ή ξύλινους σωλήνες (τα βαγένια). Συχνά το νερό οδηγείται απ’ την πηγή μέσα σε λιθόκτιστο μυλαύλακα (νεραύλακα), μερικές δε φορές και με τη βοήθεια εντυπωσιακών υδραγωγείων που καταλήγουν στον υδατόπυργο. Το πολύτιμο νερό κινούσε ένα νερόμυλο, όμως συνηθέστερα είναι τα συγκροτήματα αλεστικών μύλων, συχνά σε συνδυασμό με εγκαταστάσεις περισσοτέρων μορφών υδροκίνητων εργαστηρίων (αλευρόμυλους, λιοτρίβια, νεροπρίονα, μαντάνια και εκκοκκιστήρια, μονάδες παραγωγής ρεύματος κ.ά.) για την εξοικονόμηση του νερού. Ο μύλος είναι ένα μηχάνημα για το άλεσμα και τον τεμαχισμό διαφόρων στερεών. Οι μύλοι χωρίζονται σε νερόμυλους και ανεμόμυλους. Ενώ πριν από περίπου 60 χρόνια υπήρχαν πάρα πολλοί μύλοι σε ολόκληρη την Ελλάδα, σήμερα σχεδόν όλοι είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Ένας νερόμυλος υπάρχει ακόμα και σήμερα όμως στην Αγία Θεοδώρα ο οποίος βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Οι δύο βασικοί τύποι του νερόμυλου, με όρθιο, έξω απ’ το μύλο τροχό (Ρωμαϊκός νερόμυλος) και με οριζόντιο κάτω από το μύλο τροχό (Ανατολικός, Ελληνικός ή και Σκανδιναβικός νερόμυλος) πήραν την ονομασία τους απ’ τις περιοχές διάδοσης τους. Με τον όρο νερόμυλος εννοείται κάθε υδροκίνητη μηχανή καθώς και τα απαραίτητα υδραυλικά έργα στον περιβάλλοντα χώρο της.

Aκραια καιρικα φαινομενα

February 9, 2010

Aκραια καιρικα φαινομενα Φεβρουαρίου 9, 2010 in Νερό | Γράψτε ένα σχόλιο (Edit)

 Το πρωΐ λιακαδα και ζεστη.

Το ιδιο βραδυ χιονι.

Ξεκινησε σαν καταιγιδα γυρω στις εφτα το βραδυ (ειχαμε μαλιστα και διακοπη της ΔΕΗ για καμμια ωρα) βροντες αστραπες απο τα Δυτικα και ξαφνικα μετατραπηκε σε χαλαζοπτωση.

Χαλαζι σαν στραγαλι επεφτε για περιπου δεκα λεπτα πριν η καταιγιδα φυγει προς την θαλασσα.

 Η Θερμοκρασια επεσε και το χαλαζι εγινε παγος που καλυψε το εδαφος.

Στα τριαντα δυο χρονια που ζω εδω ειναι η πρωτη φορα που γινεται κατι τετοιο. 

 Αυτη η φωτο ειναι νωρις σημερα το πρωΐ η αλλη πιο πανω ειναι χτες το βραδυ λιγο μετα την χαλαζοπτωση

Ο καιρος αλλαζει οι εφημεριδες λενε πως θα εχουμε αραιοτερα βροχοπτωσεις αλλα σε μορφη καταιγιδας.

Μαλιστα σε προσφατο συνεδριο http://lap.physics.auth.gr/protepe/description.asp

 ο καθηγητης του ΑΠΘ κ Δημητης Μελας ανακοινωσε οτι συμφωνα με τις μετρησεις του καταγραφηκε η μεγαλη πτωση του λεγομενου “ υετου” δηλαδη καθε υδατινης εναποθεσης στο εδαφος απο βροχη χιονι χιονονερο η χαλαζι.Στην Ελλαδα η παρατειρουμενη μειωση ειναι 1,9 χιλιοστα τον χρονο τα τελευταια 4ο χρονια. http://grapsas.blogspot.com/2010/02/blog-post_7188.html

 Ο φετινος χειμωνας πλουσιος σε νερα φευγει και το αιτημα για μικρα φραγματα που θα καθυστερουν την απορροη του νερου στην θαλασσα παραμενει χωρις οι αρμοδιοι να ακουνε.

Κοιταξτε σε δυο σημεια τον Ρορο πως εχεουν σχηματιστει δυο μικρες λιμνες μεσα στην κοιτη.

Αυτο εγινε γιατι πεσανε χωματα απο δρομους που εκοβαν καθετα τον χειμαρο και δημιουργηθηκαν φραγματα.

 Να δωσουμε χρονο στο χωμα να φουσκωσει να τραβηξει ο υδροφορος οριζοντας μεσα του το νερο που τρεχει με τ6αχυτητα σε μια καταιγιδα ορμητικο προς την θαλασσα.

 Οι χειμμαροι ειναι πλεον εγκυβωτισμενοι στις εξοδους τους απο τις ανθρωπινες δραστηριοτητες και ετσι η ορμη του νερου αυξανεται.

 Αφου το νερο δεν μπορει να απλωσει τουλαχιστον ας το καθυστερησουμε με αναβαθμιδες-βαθρες. Διαβασα λοιπον πριν απο λιγες μερες http://stamdamd.blogspot.com/2010/02/blog-post_9476.html

Δελτίο Tύπου Δημοπρατήθηκαν τρία έργα Τρία έργα δημοπρατήθηκαν στον Δήμο Κρανιδίου την Τρίτη 26 Ιανουαρίου, μετά από την σύνταξη μελετών και την δημοσίευση σχετικών προκηρύξεων. Το πρώτο αφορά αγροτική οδοποιία και προβλέπει βελτιώσεις αγροτικών δρόμων και τσιμεντοστρώσεις, καθώς και τοιχία αντιστήριξης δρόμων και γεφυριών συνολικού κόστους 200.000 ευρώ. Είναι συνεχής η σχετική δράση του Δήμου και πάντα κατόπιν συνεργασίας με τα τοπικά διαμερίσματα και την αξιολόγηση των αναγκών.

Στην αξιολογηση των αναγκων και στα 200.000 ευρω δεν διαβαζω για εργα στα ποταμια και τους χειμαρους.

Αντιθετα τα μπαζα στον υδροβιοτοπο στα Φλαμπουρα οι μαντρες των σπιτιων που εγκλωβιζουν τα νερα στους δρομους σε καθε βροχη οι δρομοι με λαθος κλησεις φτιαχνωντας λιμνες για μερες καλα κρατουν.

Και οταν τα νερα φυγουν μενουν καταστραμενα οδοστρωματα λακουβες και παγιδες για τους εποχουμενους.

Δυο μελετες που καλο θα ηταν να ερθουν στα χερια του Δημου μας ειναι οι παρακατω.Η πρωτη

αναφερεται στο μικροκλιμα οπως διαμορφωνεται σε ΑΕΙΦΥΛΛΟ ΣΚΛΗΡΟΦΥΛΛΟ ΔΑΣΟΥΣ ΤΗΣ ΝΔ ΕΛΛΑΔΑΣ ( συσχετισμος πιθανα με Βενια Διδυμου αλλα γιατι οχι χαμηλοτερα του Καταφυκιου της Κορακιας και της Αυλωνας) και η δευτερη

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΥΕΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Οι επιστημονες που εκαναν τις μελετες εχουν την μεθοδολογια να ελεγξουμε αν ειναι η καλυτερη δυνατη και μετα να δουμε αν μπορουν να κανουν κατι εξειδικευμενο για την Ερμιονιδα. http://press.auth.gr/news/wordpress/wp-content/uploads/2008/05/abstracts_all-perilipsi-anakinoseon-22-5-2008.doc

 Φυσικα αυτο που προεχει ειναι να γινουν μελετες απο γραφεια για την Ερμονιδα.Μη μου πειτε πως λειπουν τα λεφτα.Να διαθεσουμε τα λεφτα απο τα Πασχαλινα πυροτεχνηματα και τα καρναβαλια πεντε χρονων για να δουμε τι θα κανουμε με το νερο μας.

Λεφτα μπορουν να βρεθουν απο ευρωπαικα προγραμματα,να ενταχθουμε σε πανεπιστημιακες ερευνες να βοηθησουμε στην διοργανωση επιστημονικων σεμιναριων με φιλοξενια και εκδοση των πρακτικων και τοσα αλλα.

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΜΕΤΑΒΟΛΩΝ ΤΗΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΑΕΡΟΣ ΣΕ ΕΝΔΟΔΑΣΟΓΕΝΕΣ ΚΑΙ ΕΞΩΔΑΣΟΓΕΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΕΙΦΥΛΛΟΥ ΣΚΛΗΡΟΦΥΛΛΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΤΗΣ ΝΔ ΕΛΛΑΔΑΣ Γκούμα Βασιλική (1) Μπαλούτσος Γιώργος (1) Μπουρλέτσικας Θανάσης (1) και Καούκης Κώστας (1) (1) Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων και Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων, ΕΘΙΑΓΕ Έγιναν μετρήσεις θερμοκρασίας αέρος διάρκειας τριών ετών σε ύψος 1,5 m από την επιφάνεια του εδάφους σε μια θέση κάτω από την κομοστέγη αείφυλλου σκληρόφυλλου δάσους σε ορεινή περιοχή της Αμφιλοχίας στη ΝΔ. Ελλάδα. Συγχρόνως, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα έγιναν μετρήσεις της θερμοκρασίας αέρος στο ίδιο ύψος, σε μια κοντινή και με ίδιες φυσικές συνθήκες ανοικτή και αντιπροσωπευτική θέση του εξωδασογενούς περιβάλλοντος της περιοχής. Από την ανάλυση των στοιχείων προσδιορίστηκε η ετήσια, εποχική, μηνιαία και ημερήσια διακύμανση της θερμοκρασίας αέρος των δυο θέσεων και από τη σύγκριση τους προσδιορίστηκε η επίδραση του δάσους στη διαμόρφωση των θερμομετρικών μικροκλιματικών συνθηκών της ορεινής αυτής περιοχής. Λέξεις κλειδιά: θερμοκρασία αέρος, μικρόκλιμα, αείφυλλο

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΥΕΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ Τζανάκου Μαγδαληνή (1) Μαμάρα Αννα (1) και Νικολάου Σουζάνα-Νιόβη (2) (1) Διεύθυνση Κλιματολογίας-Εφαρμογών, Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (2) Τμήμα Μαθηματικών, Πανεπιστήμιο Κρήτης Στην παρούσα εργασία γίνεται μια στατιστική επεξεργασία βασικών μετεωρολογικών παραμέτρων τριών σταθμών της Πελοποννήσου: Πάτρας, Μεθώνης και Πύργου. Χρησιμοποιηθήκαν οι χρονοσειρές της μέσης, μέγιστης και ελάχιστης μηνιαίας θερμοκρασίας, καθώς και οι χρονοσειρές ολικού και μέγιστου ύψους υετού. Το διάστημα μελέτης είναι για την Πάτρα 100 έτη (1901-2000), για τη Μεθώνη 68 έτη (1934-2001) και για τον Πύργο 70 έτη (1932-2001). Η στατιστική επεξεργασία έγινε με σκοπό να βρεθούν οι τάσεις των χρονοσειρών και να μελετηθούν σε επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας οι συντελεστές κλίσης. Παράλληλα μελετήθηκαν για τη θερμοκρασία οι κινητοί μέσοι όροι δεκαετίας. Λέξεις κλειδιά: χρονοσειρά, τάση, θερμοκρασία, υετός

Εργασια για το νερο μαθητριων και μαθητων γυμνασιου Κρανιδιου 2007

August 29, 2009

Μπειτε και διαβαστε με προσοχη τι γραφουν τα παιδια.

http://gym-kranid.arg.sch.gr/ergasies/posimonero.doc

Το παρακατω αποσπασμα ειναι εκεινο που αφορα στην περιοχη μας

Η περιοχή του Δήμου μας ( Κρανίδι -΄Πόρτο Χέλι -Κοιλάδα -Δίδυμα – Φούρνοι – Λουκαΐτι- Ράδο )

είναι κυρίως ορεινή με λίγα πεδινά μέρη , ξηρό κλίμα και λίγες βροχοπτώσεις. Αυτά τα δεδομένα δείχνουν ότι υπάρχει πρόβλημα επάρκειας νερού  στην περιοχή μας Το πρόβλημα μεγαλώνει συνεχώς. και δεν είναι αναστρέψιμο διότι η περιοχή μας υδρεύεται μόνο από γεωτρήσεις. Τους καλοκαιρινούς μήνες μάλιστα η κατάσταση επιδεινώνεται .Από την υπεράντληση μεγάλων ποσοτήτων υπόγειων υδάτων  και από αρδευτικές γεωτρήσεις παρατηρείται υφαλμύρωση των  υπόγειων υδροφορέων.

Επιπλέον και η ποιότητα του νερού δεν είναι καλή γιατί περιέχει χλωριούχα και νιτρικά ιόντα  αλλά και αυξημένη σκληρότητα.

Στο Κρανίδι  και την Κοιλάδα το νερό είναι σκληρό ,αλλά εντός των ορίων ,οπότε είναι πόσιμο. Το καλοκαίρι λόγω υπεράντλησης  η ποιότητα του νερού  μεταβάλλεται.

 Στον Κάμπο και την Αυλώνα τα νερά από τις γεωτρήσεις είναι ακατάλληλα προς πόση διότι είναι επιβαρημένα με νιτρικά και χλωριούχα ιόντα από τα λιπάσματα και τα ζώα.

Το νερό από τις γεωτρήσεις του Πόρτο Χελιού είναι υφάλμυρο και δεν πίνεται.

Στα Δίδυμα, Λουκαΐτι, το νερό είναι καλό αλλά δεν επαρκεί για τις ανάγκες .

 Ενώ στους Φούρνους και  Ράδο το νερό είναι καλής ποιότητας και επαρκεί για τους κατοίκους .

Ο Δήμος  για να καλύψει τις ανάγκες των δημοτών μισθώνει γεωτρήσεις, αλλά και καθαρίζει και εμπλουτίζει πηγάδια από όπου παίρνουν νερό οι κάτοικοι αυτών των περιοχών.

Παλαιότερα είχε ναυλωθεί  υδροφόρο πλοίο με το οποίο μετέφεραν νερό για την κάλυψη των αναγκών, πράγμα που δεν συνεχίστηκε για οικονομικούς λόγους.

 Για το μέλλον έχουν γίνει μελέτες για αξιοποίηση με φράγμα  των επιφανειακών νερών ώστε να οδηγούνται σε λιμνοδεξαμενή  και όχι προς την θάλασσα.

Γεωτρήσεις

Όταν  γίνεται μια νέα γεώτρηση ανοίγεται με διατριτικό μηχάνημα  μια οπή και από εκεί στο κάτω μέρος τοποθετείται τρόχαλο, σωληνώνεται, τοποθετείται κατάλληλο αντλητικό μηχάνημα για να γίνει δοκιμαστική άντληση, συνδέεται με το δίκτυο της Δ.Ε.Η. και τέλος συνδέεται με το καταθλιπτικό δίκτυο της  Δ.Ε.Υ.Α.Κ.

Αν υπάρχει γεώτρηση πριν χρησιμοποιηθεί από τον Δήμο γίνεται δοκιμαστική άντληση για 4-5 μέρες με μίσθωση κατάλληλου  αντλητικού μηχανήματος . Κάνουν τακτικές δειγματοληψίες και μέτρηση κυβικών. Αν κριθεί κατάλληλη χρησιμοποιείται συνδέοντας την με το δίκτυο.

Δεξαμενές

Το νερό από τις γεωτρήσεις με καταθλιπτικό αγωγό ( υπό πίεση ) πάει σε δεξαμενές και από εκεί στα σπίτια μας προς χρήση.

Στο Κρανίδι ,στο λόφο της Αγίας Άννας υπάρχει μια συστοιχία τριών δεξαμενών χωρητικότητας 1600 m3  από όπου υδρεύεται το Κρανίδι , η Κοιλάδα και το Πόρτο Χέλι .Δίπλα ‘όμως σε αυτές τις δεξαμενές υπάρχει επιπλέον άλλη μια που χωρά 600 m3  και δίνει νερό  μόνο στο Κρανίδι. Από μια δεξαμενή υπάρχει στο Πόρτο Χέλι, Φούρνους, Δίδυμα και μια στην Πελεή , Ράδο,  Λουκαΐτι κ.λ.π. Στην Κοιλάδα υπάρχουν δυο μεταλλικές δεξαμενές στο γήπεδο του χωριού που τις χρησιμοποιούσαν όταν έφερναν νερό με καράβι από την Λέρνα.

Συνολικά υδρεύονται περίπου 9000 σπίτια δηλ. 11500 κάτοικοι  και επί πλέον και οι εποχιακοί κάτοικοι της περιοχής. ( περίπου 3000 εξοχικά ) . Η μέση ημερήσια υδρευτική ανάγκη σε Κρανίδι – Κοιλάδα – Πόρτο Χέλι είναι από 2350 μέχρι και 4380  κυβικά μέτρα  νερού.

Έλεγχος ποιότητας νερού

Η  Δ.Ε.Υ.Α.Κ.   ( Δημοτική Επιχείρηση  Ύδρευσης – Αποχέτευσης Κρανιδίου ) προκειμένου να ελέγχει την ποιότητα του νερού που παρέχεται από το δίκτυο υδροδότησης στους δημότες κάνει δειγματοληψίες υποχρεωτικά 1 φορά το μήνα. Ο αριθμός των δειγμάτων εξαρτάται από τον πληθυσμό της περιοχής. Το καλοκαίρι βέβαια ειδικά στο Πόρτο Χέλι γίνονται περισσότερες δειγματοληψίες.

Ο έλεγχος που γίνεται είναι μικροβιολογικός , χημικός και σε μερικές περιοχές όπως Κρανίδι , Κοιλάδα , Πόρτο Χέλι , Δίδυμα γίνεται και ελεγκτικός δηλαδή χημική ανάλυση για περισσότερα μέταλλα ( μαγγάνιο, μόλυβδο, νικέλιο, νιτρικά  κ.α. )

Τα δείγματα μπαίνουν σε αποστειρωμένα μπουκάλια και στέλνονται σε διαπιστευμένα εργαστήρια από την Ε.Ε. με συγκεκριμένες προδιαγραφές. Δείγματα προς εξέταση στέλνονται ανά πάσα στιγμή αν υπάρχει πρόβλημα από γεωτρήσεις , πηγές και βρύσες σπιτιών. Αυτά αναλύονται μέσα σε 24 ώρες. Από το Κρανίδι παίρνονται δείγματα από 3-4 περιοχές κάθε φορά.

Στις δεξαμενές όπου  μεταφέρεται το νερό χλωριώνεται  για να απολυμανθεί  και γι αυτό  γίνεται και έλεγχος της υπολειμματικότητα; του χλωρίου και τέλος  συχνότατα εξετάζεται και η αγωγιμότητα του νερού. Οι δεξαμενές καθαρίζονται μια φορά το χρόνο.

 

Το νερό στην περιοχή μας  αυτό το σπουδαίο κοινωνικό αγαθό  είναι και λίγο και δεν έχει σταθερή ποιότητα έτσι σχεδόν όλοι πίνουν εμφιαλωμένο νερό . Το νερό του δικτύου ύδρευσης πρέπει να καταναλώνεται μόνο για οικιακή χρήση και όχι για άρδευση και εμείς οφείλουμε να μην το σπαταλάμε άσκοπα  αλλά αντίθετα να υιοθετήσουμε τρόπους εξοικονόμησής του. Επίσης να  ελέγχουμε την προστασία του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής μας από τη μόλυνση . Μόλυνση που δημιουργείται από την αλόγιστη χρήση των φυτοφαρμάκων στις καλλιέργειες που φτάνουν στο νερό που πίνουμε με την μορφή νιτρικών ιόντων που είναι βλαβερά για την υγεία μας.

Κακό στην υγεία μας κάνουν επίσης οι παλιές σωληνώσεις που δεν έχουν αντικατασταθεί ή αν είναι από υλικά που έχουν χαρακτηριστεί ως καρκινογόνα .

Οι φωτογραφιες ειναι ολες απο την εργασια τους

Δεξαμενη Αγ  Αννα

Ο χωρος μπροστα απο την δεξαμενη οπου και οι βανες  επρεπε να ειχε σκεπαστει με χαλικι για προστασια.

Εμεινε οπως οταν φτιαχτηκε η δεξαμενη επι δημαρχιας Καμιζη.

Αγ  Αννα δεξαμενη

Οι δεξαμενη απο την εισοδο

Δικτυο υδρευσης

Σχεδιαγραμμα της ΔΕΥΑΚ  του δικτυου υδρευσης

Και πανοραμικη εικονα του Κρανιδιου απο ψηλα

Panoramiko Kranidioy

 

ΠΗΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

http://www.eydap.gr/

 http://www.watersave.gr/

http://www.prasino.gr/enviroment/water.htm

http://www.oneearth.gr/cgi-bin/oneearth/pages/2ndpagesubcat.pl?arsubcategory=Νερό

 http://www.sciencenews.gr/

http://www.water-air.gr/default.aspx?content=pages&cid=460&lid=1

http://www.forthnet.gr/templates/newsPosting.aspx?p=153938

http://news.pathfinder.gr/ecology/greenpeace/water.html

http://www.iah-hellas.geol.uoa.gr/iahhellas_announce_extended.php?lang=gr&id=1102689847

http://ec.europa.eu/environment/youth/water/water_group_activities_el.html

http://www.food-info.net/gr/qa/water.htm

http://www.fitnessinfo.gr/fitnessgeneralinfo/alimentaryelements/water/index.html

http://www.medsos.gr/content/view/167/34/

 έντυπη έκδοση του προγράμματος « Ο υγροβιότοπος της λίμνης Τσιβλού » του Κ. Π. Ε. Ακράτας περιοδικό ‘’Health and Style “ (τεύχος 161 )

 ενημερωτικά τεύχη Δ. Ε. Υ. Α. Κρανιδίου Ευχαριστούμε πολύ την Κα Αντωνιάδη Δέσποινα μηχανολόγο μηχανικό του Δήμου για τις πληροφορίες που μας έδωσε.

Το Ύδωρ είναι η πρώτη απόλυτη αρχή των πάντων από το οποίο είναι δημιουργημένα τα πάντα

Θαλής

ΕΝΙΑΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΙΝΩΝ ΠΟΡΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

July 20, 2009
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΣΙΜΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΙΝΩΝ ΠΟΡΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
 
    Στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας του Νερού στις 22 Μαρτίου, ο Ενιαίος Σύνδεσμος Διαχείρισης Απορριμμάτων και Υδάτινων Πόρων Νομού Αργολίδας, προσπαθώντας να συμβάλλει στην καλύτερη ενημέρωση των πολιτών σε σχέση με την ποιότητα νερού, αποφάσισε στην ιστοσελίδα του: www.syndesmos-argolidas.gr  να αναρτεί όλες τις αναλύσεις του πόσιμου νερού που πιστοποιούν την ποιότητά του. Για το λόγο αυτό, πρίν από αρκετό καιρό, είχε στείλει επιστολή στους υπεύθυνους Φορείς Διαχείρισης Νερού του Νομού Αργολίδας (ΔΕΥΑ) και ευελπιστεί οτι σύντομα η ιστοσελίδα του θα είναι πλήρως ενημερωμένη με τις αναλύσεις νερού, όπως προκύπτουν από τον έλεγχο των εξουσιοδοτημένων εργαστηρίων.
    Επίσης στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου μπορείτε να βρείτε το ΦΕΚ, το ιστορικό, τον τρόπο λειτουργίας του, τις αποφάσεις παλαιότερων Συνεδριάσεων, μελέτες, αξιόλογη βιβλιογραφία σχετική με το αντικείμενο του Συνδέσμου, τον τοπικό Τύπο σε σχέση με τα απορρίμματα και το νερό καθώς και διάφορες εκδηλώσεις.
    Στην ηλεκτρονική διεύθυνση: info@syndesmos-argolidas.gr  δεχόμαστε προτάσειςσκέψειςαπόψεις.
  
   Ο πρόεδρος                                                                                 Ο γραμματέας
 
Δεληγιάννης Θεόδωρος                                                                    Αντωνιάδης Μπάμπης
 

Πόσο πάει το κυβικό του νερού στην Ερμιονίδα;10.000.000 πλαστικα μπουκαλια το χρονο

July 20, 2009

Η τιμή του κυβικού πόσιμου νερού στην Αθήνα (που συμπεριλαμβάνει την πολυέξοδη μονάδα του βιολογικού της Ψυτάλειας ) ειναι απο 0,4 ευρώ εως 0,62 ευρώ για τις υψηλές καταναλώσεις.

Στο Πόρτο Χέλι  το ΜΗ ΠΟΣΙΜΟ νερό πωλείται από 2,7 ευρώ μέχρι 3,6 ευρώ το κυβικό. Κοντά 500% ακριβότερα. Γιατί;

Δικαιολογείται αυτη η τιμή οσον αφορά το υπερβολικό κέρδος ; Σε πόσο καιρό γίνεται η αποσβεση τηε γεώτρησης και ποσο κοστίζουν τα λειτουργικά και παγια εξοδα των επιχειρήσεων;Γιατί στην βενζίνη μπαίνει πλαφόν κι οχι στο υπο εξαφάνιση νερό;

Kαι για να μην παρεξηγηθω δεν ζητάω φθηνότερο νερό .Tο νερό ειναι πανάκριβο γιατί δεν υπάρχει .Ζητάω να μην γίνεται προιόν πλουτισμού.

Και ποιός μετράει τα κυβικά. Ειναι σαν το πετρέλαιο θέρμανσης.

Πώς μπορούμε να ξέρουμε τελικά, πόσο μπήκε στην δεξαμενή;

Το νερό ,το υφάλμυρο λασπώδες νερό ειναι χρυσάφι. Αυτο το χρυσάφι ειναι κοινωνική περιουσία και απαιτεί ορθολογική διαχείρηση.

Τώρα,πρίν η επιχειρηματική κοντόφθαλμη  εκμετάλευση το εξαφανίση οριστικά.

 

 

Ένα σοβαρό πρόβλημα στην επαρχία μας είναι τα πλαστικά μπουκάλια νερού λόγω της ακαταλληλότητας του πόσιμου νερού έχουμε μια ετήσια κατανάλωση 7,5 εκατομμυρίων φιαλών χωρίς να συνυπολογίσουμε τις χιλιάδες παραθεριστές και τουρίστες του καλοκαιριού που σιγουρα ανεβάζουν τον αριθμο στα δεκα εκατομμύρια.

Εδώ πρέπει να επιδοτηθούν οι μεγάλες συσκευασίες που επιστρέφονται στα καταστήματα ( ακόμα και οικιακοί ψύκτες με τέτοιες φιάλες) πάντως να σταματήσει αύτη η ξέφρενη συσσώρευση πλαστικών μπουκαλιών στις χωματερές (με την καύση τους αργά  η γρήγορα να μολύνει τον αέρα)

http://www.vita.gr/html/ent/471/ent.2471.asp

Πόσο καιρό αντέχουν τα πλαστικά μπουκάλια;
Mέχρι τώρα γνωρίζαμε πόσο βλαβερό είναι το PVC (θεωρείται ό,τι πιο επικίνδυνο για την υγεία και το περιβάλλον) -το οποίο εξάλλου έχει απαγορευθεί στην Eλλάδα- όσον αφορά τη χρήση του σε φιάλες νερού. Tα πλαστικά μπουκάλια των εμφιαλωμένων νερών ή αναψυκτικών που κυκλοφορούν σήμερα στο εμπόριο είναι κατασκευασμένα από PET (πλαστικό πολυμερές υλικό) και θεωρούνται η καλύτερη επιλογή. Bέβαια, πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι και σε αυτά μεταναστεύουν ουσίες από τη συσκευασία στο περιεχόμενο. Eίναι, ωστόσο, τα λιγότερο επιβλαβή. Eπαναλαμβανόμενο πλύσιμο ή ξέπλυμα του μπουκαλιού μπορεί να δημιουργήσει αλλοίωση της χημικής σύνθεσης του πλαστικού, με αποτέλεσμα χημικές ουσίες να διαρρεύσουν στο νερό ή στο αναψυκτικό το οποίο θα πιούμε. Συνεπώς, τα πλαστικά μπουκάλια, αλλά και γενικά όλες οι πλαστικές συσκευασίες, είναι ασφαλείς για μία μόνο χρήση. Aν, παρ’ όλα αυτά, χρειαστεί να τις χρησιμοποιήσουμε περισσότερο, δεν θα πρέπει να ξεπεράσουμε τη μία βδομάδα, με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι δεν θα τις αφήσουμε σε μέρος με υψηλή θερμοκρασία. H μετανάστευση των συστατικών του PET προς το νερό επιταχύνεται όταν εκτίθενται στον ήλιο, ενώ πιο εύκολα περνούν οι ουσίες όταν πρόκειται για ανθρακούχο νερό. 

Στο παραπανω αρθρο λεςει πως το PVC απαγορευθηκε στην Ελλάδα.

Αυτο δεν ειναι σωστο οπως μας ενημερωσαν απο την οικολογικη εταιρεία ανακυκλωσης.Απλα εδω και περιπου ενα χρόνο οι εταιρειες νερού δεν το χρησιμοποιούν.Το PVC απαγορευθηκε στα παιδικά παιχνίδια.

Αυτο δεν σημαίνει πώς εκατομμυρια (δισεκατομμυρια)μπουκάλια δεν θα μεινουν θαμενα στο χωμα της πατρίδας μας για πολλες δεκαδες χρόνια απελευθερώνοντας δηλητ’ήρια.

 

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13122&subid=2&tag=8967&pubid=149132

 

Το γεγονός αυτό ανάγει τις διάφορες κατηγορίες πλαστικού στον πρώτο οικολογικό κίνδυνο κυρίως γιατί αποσυντίθεται με πολύ αργό ρυθμό: ένα μπουκάλι αποσυντίθεται σε 450 χρόνια, 

 

Πλαστικά μπουκαλια απο PVC ειναι θαμενα στις χωματερες σε καποιο βαθος Ας δουμε τι ειναι αυτο το PVC.

 

 http://www.kunststoff.gr/greek/company/news/2.html

 

Πως δημιουργείται το PVC και τί σημαίνουν τα τρία πρώτα αρχικά γράμματα;

 

Το αιθυλένιο το οποίο υπάρχει στο πετρέλαιο σε ποσοστό 43% και το χλώριο το οποίο υπάρχει στο αλάτι σε ποσοστό 57%, ενώνονται μεταξύ τους και σχηματίζουν ένα άχρωμο αέριο το λεγόμενο βινιλοχλωρίδιο (VC). Με την προσθήκη οξυγόνου και φωτός γίνεται ο πολυμερισμός αυτού του αερίου, δηλ. τα μόρια ενώνονται μεταξύ τους και σχηματίζουν μεγαλύτερες ομάδες μορίων και με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται το υλικό πολιβινιλοχλωρίδιο ή αλλιώς PVC.

Το PVC δεν υπαρχει μονο στα μπουκαλια νερού αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορία

http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=150&Itemid=82

 

http://http://www.greenpeace.org/raw/content/greece/press/118523/31741.doc

Έκλυση διοξινών από την καύση απορριμμάτων σε χωματερές

 

Μια εκτίμηση της Greenpeace

 

Αθήνα, 20 Iουλίου 2000

 

Σύμφωνα με το ΥΠΕΧΩΔΕ (Αποφ. 14312/1302, ΦΕΚ 723Β, 9-6-2000), σε επίπεδο χώρας έχουν καταγραφεί 3.430 χώροι ανεξέλεγκτης απόρριψης οι οποίοι δέχονται το 35% των οικιακών απορριμμάτων και οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται σε ακατάλληλες περιοχές (κοντά σε ακτές ή ρέματα). Επιπλέον, υπάρχουν 1.420 εγκεκριμένοι χώροι που δέχονται το 65% περίπου της συνολικής ποσότητας των παραγόμενων απορριμμάτων. Ακόμη και αυτοί οι εγκεκριμένοι χώροι όμως παρουσιάζουν προβλήματα, αφού, σύμφωνα πάντα με το ΥΠΕΧΩΔΕ, το 50% αυτών των χώρων απόθεσης απορριμμάτων βρίσκεται σε διαπερατά πετρώματα και θεωρούνται εντελώς ακατάλληλοι, ενώ στο 19% των χώρων τα υποκείμενα πετρώματα είναι ημιπερατά και υπάρχει κατείσδυση των υγρών διαστάλλαξης.

 

Σε σχέση με τη μορφολογία του εδάφους, το 35,5% των χώρων βρίσκεται σε πεδινές περιοχές, το 36% σε χειμάρρους, το 3,5% σε ποτάμια, το 22,5% σε ακτές και το 3% σε έλη. Εντελώς ακατάλληλοι, από άποψη μορφολογίας, χαρακτηρίζονται οι χώροι που βρίσκονται σε επαφή με το επιφανειακό υδρογραφικό δίκτυο (ποτάμια και χείμαρροι) καθώς και με τον υδροφόρο ορίζοντα (όπως τα έλη). Από τους χώρους που εξετάστηκαν, μόνο το 6,4% πληρεί τις προϋποθέσεις καταλληλότητας, το 12,2% παρουσιάζει προβλήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη λήψη κατάλληλων μέτρων και το υπόλοιπο 81,4% των χώρων δεν πληρεί βασικούς και κρίσιμους όρους καταλληλότητας. Σε αρκετούς από τους χώρους αυτούς υπάρχουν σημαντικά προβλήματα όπως σχηματισμός στραγγισμάτων, παραγωγή βιοαερίου, αυταναφλέξεις και δυσοσμία.

 

Από το σύνολο των οικιακών αποβλήτων που παράγονται (3,9 εκατ. τόνοι το 1997, περίπου 4,5 εκατ. τόνοι σήμερα), ένα 45% καταλήγει σε ακατάλληλες χωματερές, ένα 45% σε ΧΥΤΑ (σήμερα υπάρχουν μόλις 22 οργανωμένοι Χώροι Υγειονομικής Ταφής – ΧΥΤΑ σε όλη τη χώρα) και 10% ανακυκλώνεται, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του ΥΠΕΧΩΔΕ. Εκτιμάται ότι ένα ποσοστό της τάξης του 10% των απορριμμάτων καίγεται τελικά στις χωματερές (από αυτανάφλεξη ή σκόπιμη καύση των σκουπιδιών για μείωση του όγκου τους).

 

Διοξίνες σε χωματερές: Η έρευνα της Greenpeace

 

Με αφορμή την καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπόθεση της χωματερής στον Κουρουπητό Χανίων, η Greenpeace συγκέντρωσε στοιχεία για την έκλυση διοξινών από φλεγόμενες χωματερές σε όλο τον κόσμο. Με βάση τα στοιχεία αυτά (που προέρχονται από αντίστοιχα περιστατικά στην Ελλάδα, τις ΗΠΑ, την Ελβετία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία), υπολογίστηκαν οι ποσότητες διοξινών που εκλύονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα.

 

Δεδομένου ότι τα περισσότερα στοιχεία προέρχονται από χώρες στις οποίες το πρόβλημα δεν είναι τόσο έντονο και οξύ, όσο στην Ελλάδα, οι υπολογισμοί αυτοί της Greenpeace θα πρέπει να θεωρηθούν αρκετά συντηρητικοί και ίσως η πραγματικότητα να είναι ακόμη χειρότερη.Η ποσότητα διοξινών που εκτιμάται ότι εκλύεται από τις καιγόμενες χωματερές, είναι 47,7-920 g I-TEQ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις μόνες γνωστές μετρήσεις που έχουν γίνει για διοξίνες σε χωματερές στην Ελλάδα (και πιο συγκεκριμένα στη χωματερή του Κουρουπητού), οι συγκεντρώσεις διοξινών στο χώρο της χωματερής ήταν 572 φορές μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες που ανιχνεύτηκαν σε απομακρυσμένη γεωργική γη που δεν επηρεάζεται από τη χωματερή.

 

Η κύρια αιτία έκλυσης διοξινών από τα καιγόμενα σκουπίδια είναι η παρουσία χλωρίου στα απορρίμματα. Μια σημαντική, αν όχι η σημαντικότερη, πηγή χλωρίου στα απορρίμματα είναι τα πλαστικά PVC. Χιλιάδες τόνοι πλαστικών PVC καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές (με τη μορφή φιαλών νερού, σωλήνων, δαπέδων, καλωδίων, μουσαμάδων, κ.λπ). Η Greenpeace εκτιμά πως μόνο τα μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού από PVC που καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές ξεπερνούν σε βάρος τους 3.500 τόνους. Να σημειώσουμε εδώ, ότι τα μπουκάλια από PVC αποτελούν σήμερα μόλις το 20% της σχετικής αγοράς στην Ελλάδα, αφού τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία στροφή στις φιάλες από πλαστικό ΡΕΤ που παρουσιάζουν λιγότερα προβλήματα. Επιπλέον, όπως έδειξαν πρόσφατες σχετικές μελέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το PVC που καταλήγει στις χωματερές, υφίσταται μια φυσιολογική φθορά, που έχει ως αποτέλεσμα την έκλυση των πρόσθετων που περιέχει στο περιβάλλον. Τα πρόσθετα αυτά είναι τοξικά μέταλλα και διάφοροι πλαστικοποιητές. Κάποια από τα πρόσθετα είναι ενδοκρινικοί αποδιοργανωτές, μπορούν δηλαδή να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο αναπαραγωγικό σύστημα.

 

Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι, έχοντας δύο διαφορετικά πλαστικά για την ίδια ουσιαστικά χρήση, δυσχεραίνεται η διαλογή και ανακύκλωσή τους, όπου αυτή είναι δυνατή. Ένα και μόνο μπουκάλι PVC, ανακατεμένο με 1.000 μπουκάλια ΡΕΤ, καθιστά προβληματική την ανακύκλωση των τελευταίων. Αντίθετα, αν υπήρχε ένα μόνο υλικό για τη συγκεκριμένη χρήση, η διαλογή στην πηγή, αλλά και η ανακύκλωση θα ενισχύονταν.

 

Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι το PVC έχει αναγνωρισθεί ως το χειρότερο από περιβαλλοντικής σκοπιάς πλαστικό και γίνονται διεθνώς προσπάθειες για την κατάργησή του, είναι σαφές ότι η απαγόρευση των πλαστικών συσκευασιών PVC στα εμφιαλωμένα νερά αποτελεί ένα πρώτο ουσιώδες βήμα για την επίλυση του προβλήματος.

 

Η Greenpeace προτείνει λοιπόν την κατάργηση των πλαστικών φιαλών από PVC και την υποκατάστασή τους από γυάλινες ή πλαστικές συσκευασίες ΡΕΤ πολλαπλών χρήσεων.

 

Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος;

Η πρότασή μας θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε δύο στάδια. Πρώτο στάδιο θα ήταν η απαγόρευση των μπουκαλιών από PVC. Δεύτερο, ξεχωριστό στάδιο, η απαγόρευση συσκευασιών μιας χρήσης για εμφιάλωση νερού και αναψυκτικών. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να πριμοδοτηθεί η συσκευασία πολλαπλών χρήσεων έναντι αυτής της μιας χρήσης μέσω φορολογικών μέτρων. Χαρακτηριστική προς αυτή την κατεύθυνση είναι η περίπτωση της επιβολής αντίστοιχου φόρου (ecotax) στο Βέλγιο ή η φορολόγηση του PVC στη Δανία. Μια τέτοια πολιτική είναι πλέον δοκιμασμένη και αποδεκτή σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις που είχαν αρχικά εκφραστεί για τη λήψη μονομερών και μεροληπτικών μέτρων που στοχεύουν στην προστασία του περιβάλλοντος.

Το πρώτο σκέλος, η απαγόρευση δηλαδή των συσκευασιών από PVC, είναι και το ευκολότερο, αφού ο νομοθέτης έχει προβλέψει κάτι ανάλογο στο νόμο πλαίσιο για το περιβάλλον. Συγκεκριμένα, το άρθρο 13 του Ν.1650/86 αναφέρει τα εξής:

” 1. Με κοινή απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και του κατά περίπτωση αρμόδιου υπουργού, μπορεί να απαγορευθεί ή να περιορισθεί η χρήση ορισμένων τύπων συσκευασίας προϊόντων, εφόσον λόγω του υλικού κατασκευής, του όγκου ή της ποσότητάς τους είναι αδύνατη ή ιδιαίτερα δυσχερής ή δαπανηρή η εφαρμογή των γενικών αρχών και περιορισμών της παραγράφου 1 του άρθρου 12 και ιδίως η ανακύκλωσή τους. Με όμοια απόφαση μπορεί να επιβάλλεται απαγόρευση της διαφήμισης τέτοιων προϊόντων ή να τίθενται περιορισμοί για το υλικό και τα λοιπά χαρακτηριστικά της συσκευασίας καθώς επίσης και προθεσμία συμμόρφωσης”.

Συμπληρωματικά, η παράγραφος 1 του άρθρου 12 προβλέπει τα εξής:

” 1. Η διαχείριση των στερεών αποβλήτων γίνεται με τρόπο ώστε:
α) να μη δημιουργούνται κίνδυνοι για την υγεία και το περιβάλλον και ενοχλήσεις από θόρυβο ή δυσοσμίες.
β) να μη προκαλείται υποβάθμιση στο φυσικό περιβάλλον και σε χώρους που παρουσιάζουν ιδιαίτερο οικολογικό, πολιτιστικό και αισθητικό ενδιαφέρον.
γ) να εξοικονομούνται πρώτες ύλες και να μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη δυνατή επαναχρησιμοποίησή τους”.

Είναι σαφές ότι η πρόταση της Greenpeace συμφωνεί, τόσο με το πνεύμα, όσο και με το γράμμα του νόμου αυτού, που πρέπει κάποτε να μπει σε ισχύ και στην πράξη.

Η Greenpeace ζητά:

  • Την εφαρμογή μιας πολιτικής για τη διαχείριση των απορριμμάτων που θα βασίζεται σε μέτρα μείωσης του όγκου τους (κυρίως των απορριμμάτων συσκευασίας), την ανακύκλωση-λιπασματοποίηση και την ασφαλή διάθεση του τμήματος που παραμένει μετά την ορθολογική διαχείριση των σκουπιδιών.
  • Το κλείσιμο, το συντομότερο δυνατόν, των χιλιάδων ανεξέλεγκτων χωματερών και την αποκατάσταση των υποβαθμισμένων χώρων.
  • Μια εθνική πολιτική για την απάλειψη όλων των πηγών διοξινών.
  • Την κατάργηση των πλαστικών PVC και την υποκατάστασή τους από ασφαλέστερα υλικά.

Οι κίνδυνοι από τις διοξίνες

 

Οι διοξίνες είναι μια κατηγορία 75 ουσιών που περιέχουν χλώριο. Συνήθως στην ίδια κατηγορία κατατάσσονται και εκατοντάδες άλλες συγγενείς ουσίες όπως τα φουράνια και τα PCBs (κλοφέν). Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης της τοξικότητας όλων αυτών των ουσιών, συνήθως εκφράζονται ως ισοδύναμο της πιο τοξικής διοξίνης, η οποία είναι γνωστή και ως “διοξίνη του Σεβέζο”. Η διοξίνη δεν είναι κάποιο χρήσιμο προϊόν της χημικής βιομηχανίας, αλλά άχρηστο και επικίνδυνο παραπροϊόν των διεργασιών όπου εμπλέκεται το χλώριο. Από τη βιομηχανική παραγωγή του χλωρίου και των χλωριωμένων πλαστικών PVC, ως την καύση των σκουπιδιών ή των αποβλήτων που περιέχουν χλωριωμένες ενώσεις, παράγονται σημαντικές ποσότητες διοξινών που απειλούν το περιβάλλον και την υγεία.

 

Βιοχημικές έρευνες έχουν δείξει πως οι διοξίνες δρουν ως ισχυρές “περιβαλλοντικές ορμόνες”. Όπως και οι φυσικές ορμόνες, οι διοξίνες μπορούν να διαπεράσουν τη μεμβράνη των κυττάρων και να αλλάξουν τη δράση των γονιδίων που ρυθμίζουν τη διαδικασία της ανάπτυξης. Ακόμη και απειροελάχιστες συγκεντρώσεις διοξινών μπορούν να επηρεάσουν το ανοσοποιητικό και νευρικό σύστημα των οργανισμών. Σε πειραματόζωα, η έκθεση σε διοξίνες έχει προκαλέσει ένα ευρύ φάσμα τοξικολογικών επιπτώσεων. Μερικές απ’ αυτές εμφανίστηκαν σε εξαιρετικά μικρές δόσεις διοξινών, της τάξης των λίγων τρισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου. Στις επιπτώσεις αυτές συγκαταλέγονται η ενδομητρίωση και η ενίσχυση θηλυκών χαρακτηριστικών σε αρσενικά πειραματόζωα. Κάποιες διοξίνες μπορούν ακόμη να προκαλέσουν καρκίνο, όπως καταδεικνύεται από πολλές πρόσφατες μελέτες.

 

Δεν υπάρχει κάποιο ασφαλές όριο κάτω από το οποίο να μη κινδυνεύει κανείς από την έκθεση σε διοξίνες. Επειδή όμως εκτιθέμεθα ούτως ή άλλως σε πολλές πηγές διοξινών, η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας όρισε ως “ανεκτή” δόση την πρόσληψη 1-4 τρισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου (pg) ανά κιλό βάρους ανά μέρα, ως τη δόση εκείνη που με τα σημερινά δεδομένα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως “κοινωνικά αποδεκτή”. Αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο βάρους 60 κιλών δεν θα πρέπει να δέχεται πάνω από 60-240 pg ημερησίως. Σε κάποιες χώρες, π.χ. ΗΠΑ, ισχύουν ακόμη αυστηρότερα όρια. Σε πρόσφατη έκθεση μάλιστα της αμερικανικής Υπηρεσίας Περιβάλλοντος (ΕΡΑ), αναφέρεται πως η επικινδυνότητα των διοξινών είναι τουλάχιστον δεκαπλάσια αυτής που μέχρι σήμερα πιστεύαμε. Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό επιστημονικό περιοδικό Lancet τον Μάϊο του 2000 και αφορά στις επιπτώσεις των διοξινών στην ευρύτερη περιοχή του Σεβέζο της Ιταλίας (όπου είχε υπάρξει σημαντική έκλυση διοξίνης το 1976) έδειξε πως η έκθεση του πληθυσμού στις διοξίνες έχει επηρεάσει σημαντικά τον καθορισμό του φύλου των νεογέννητων παιδιών. Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε μία σημαντική αύξηση των γεννήσεων κοριτσιών στις περιπτώσεις εκείνες που ο πατέρας είχε εκτεθεί σε υψηλά επίπεδα διοξίνης.

 

http://www.asda.gr/g14per/programs/perivallon/aporimata/aporimat10.htm

 

 

Μπορούμε να διακρίνουμε τα μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού από PVC, γιατί έχουν μια ελαφρά γαλάζια απόχρωση, ενώ τα μπουκάλια από ΡΕΤ είναι άχρωμα.

http://www.bikenet.gr/archive/index.php?action=printpage;topic=3187.0 

 

 

 

 

 

Aκόμα πιο επιβαρυντική για το περιβάλλον, ωστόσο, είναι η απόρριψη των χρησιμοποιημένων πλαστικών φιαλών, ελάχιστες από τις οποίες οδηγούνται στην ανακύκλωση. Στις HΠA, έχει υπολογιστεί ότι το 86% των πλαστικών μπουκαλιών νερού καταλήγει στα σκουπίδια. Aλλά και στην Eλλάδα, όπου η ανακύκλωση παραμένει ακόμη άγνωστη έννοια, τα πλαστικά μπουκάλια αντιπροσωπεύουν το 20% των απορριμμάτων, τη στιγμή που σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες των «15» το αντίστοιχο ποσοστό κυμαίνεται μεταξύ 1%-3%. H Eλλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό ανακύκλωσης πλαστικού (1%) – σε καμία άλλη χώρα της Δυτικής Ευρώπης το αντίστοιχο ποσοστό δεν είναι μικρότερο του 5%. «Eάν βάλουμε τα πλαστικά μπουκάλια που καταναλώνουμε στην Eλλάδα όρθια το ένα δίπλα στο άλλο, θα καλύψουμε πάνω από τέσσερις φορές την ακτογραμμή της χώρας μας (16.000 χλμ.) και πάνω από μιάμιση φορά την ακτογραμμή όλης της Mεσογείου (45.000 χλμ.)», τονίζει χαρακτηριστικά στην «K» ο πρόεδρος της Oικολογικής Eταιρείας Aνακύκλωσης κ. Φίλιππος Kυρκίτσος. «Aγοράζουμε εμφιαλωμένο νερό, το οποίο καταναλώνουμε σε ελάχιστο χρόνο και μας μένει η συσκευασία. Tο νερό είναι φθηνό, η συσκευασία κοστίζει. Oυσιαστικά δηλαδή αγοράζουμε σκουπίδια».
Απόρριψη πλαστικών

H καύση των πλαστικών φιαλών δεν ενδείκνυται καθώς παράγει τοξικά υποπροϊόντα, όπως χλώριο και στάχτη που περιέχει βαρέα μέταλλα. Tην ίδια ώρα, όμως, η ταφή τους σημαίνει ότι η βιοαποικοδόμησή τους θα καθυστερήσει έως και 1.000 χρόνια. «Yπό συνθήκες χωματερής μπορούν να παραμείνουν «κοντά μας» για εκατοντάδες χρόνια. Oι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναρωτιούνται γιατί καταναλώναμε τόσο πλαστικό», σημειώνει ο κ. Kυρκίτσος. O ίδιος επισημαίνει επίσης ότι, εκτός από την αργή αποδόμησή τους, το πρόβλημα με τα πλαστικά μπουκάλια είναι και ότι καταλαμβάνουν πολύ μεγάλο χώρο στις χωματερές, αφού δύσκολα συμπιέζονται. «Eχει βρεθεί ότι ο όγκος που καταλαμβάνουν είναι 2,5 φορές το βάρος τους. Δηλαδή στην Eλλάδα, οι μισές χωματερές και οι XYTA είναι γεμάτοι με πλαστικό. Aν τα αφαιρούσαμε, θα διπλασιάζαμε τον χρόνο ζωής των χωματερών». http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=73 

http://www.greenpeace.org/greece/press/118517/jumbo-beb 

http://www.actclick.com/site/articlePages/mainArticle_761.aspx 

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=88789&ct=75

 

 « ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ  ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ –
                                    ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ  ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΝΑΒΑΛΟΥ»
Μετά την σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε εχθές 25/9/2008 στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων με την συμμετοχή του Υπουργού κ. Αλέξανδρου Κοντού , του Γεν. Γραμματέα κ. Δημήτρη Παπαγιαννίδη , του Νομάρχη Αργολίδας κ. Βασίλη Σωτηρόπουλου , του Βουλευτή Αργολίδας κ. Γιάννη Μανώλη , των Αντινομαρχών κυρίων Νίκα Βασίλη και Ζαφείρη Τάσου , του κ. Καρούντζου Δημήτρη και υπηρεσιακών παραγόντων του Υπουργείου και της Νομαρχίας , ο Υπουργός έκανε πλήρως  αποδεκτή την πρόταση-προμελέτη  της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αργολίδας για το  πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης 2007-2013 «Αλέξανδρος Μπαλτατζής» για την μεταφορά και διανομή νερού για άρδευση του Νομού Αργολίδας  από τις πηγές του Αναβάλου   συνολικής δαπάνης  40,5 εκ. ευρώ.  Η τεκμηριωμένη αυτή πρόταση – προμελέτη  που παρουσίασε η Νομαρχία και αποτελεί  ομόφωνη απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου λύνει οριστικά το αρδευτικό πρόβλημα του Νομού Αργολίδας .

Η συμβολή   των Δημάρχων του Νομού ,  του ΓΟΕΒ , των ΤΟΕΒ και πολλών άλλων  φορέων του Νομού ήταν πολύ χρήσιμη για την διαμόρφωση της πρότασης  η οποία τελικά εγκρίθηκε   .

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή και  τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Αλέξανδρο Κοντό για το ουσιαστικό ενδιαφέρον τους για την επίλυση του χρονίζοντος αυτού σοβαρού προβλήματος του Νομού  .

Σας παραθέτουμε το ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων που εξεδόθη μετά την συνάντηση Υπουργού και Νομάρχη:

                                                                ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
                                        ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ &  ΤΡΟΦΙΜΩΝ
                                                                    ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ                                                                                                                                    Αθήνα, 25/9/2008
 
                                                                      ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Αλέξανδρος Κοντός ανακοίνωσε σήμερα την έγκριση παρεμβάσεων για τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση του αρδευτικού δικτύου του Αναβάλου στο Νομό Αργολίδας, προϋπολογιζόμενης δαπάνης 40.500.000 €,  στο πλαίσιο της εφαρμογής του προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης 2007-2013 «Αλέξανδρος Μπαλτατζής» .
 Ειδικότερα, μέχρι το τέλος του έτους γίνεται η προκήρυξη και ακολουθεί η δημοπράτηση των εξής έργων, για τα οποία ολοκληρώθηκαν οι σχετικές μελέτες:
1. Αναβάθμιση αντλιοστασίου & φράγματος Αναβάλου.
2. Βελτιώσεις υφιστάμενων δικτύων.
3. Μεταφορά Νερού σε Κουτσοπόδι, Μυκήνες, Μοναστηράκι, Φίχτυα, Χώνικα και Δήμο Μιδέας.
 Πέραν αυτών, εντός ενός μήνα προκηρύσσεται η χρηματοδότηση μελέτης για τα εξής έργα:
1. Μεταφορά νερού σε Πυργιώτικα, Επίδαυρο, Ασκληπιείο.
2. Μεταφορά νερού στην περιοχή Ερμιονίδας. 
 Το χρονοδιάγραμμα κατασκευής των παραπάνω έργων οριστικοποιήθηκε έπειτα από:
1. Τη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε κατά την επίσκεψη του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Κοντού στο Νομό Αργολίδας, στις 20-2-2008, με τη συμμετοχή των γενικών γραμματέων του Υπουργείου, υπηρεσιακών παραγόντων, του Νομάρχη, δημάρχων της περιοχής και εκπροσώπων των αγροτών.
2. Την εκπόνηση των απαιτούμενων μελετών από τη Νομαρχία Αργολίδας για τα πρώτα τρία έργα και τη δρομολόγηση των σχετικών διαδικασιών για την εκπόνηση μελέτης των άλλων δύο, που αποφασίστηκαν στη διάρκεια των διαβουλεύσεων μεταξύ του Υπουργείου και των τοπικών φορέων.
3. Τους επιτόπιους ελέγχους υπηρεσιακών παραγόντων του Υπουργείου στο δίκτυο του έργου. 
 Ο υπουργός κ. Αλέξανδρος Κοντός δήλωσε τα εξής:
«Ολοκληρώνεται με επιτυχία μία διαδικασία που έχει ξεκινήσει πριν από μερικούς μήνες και είναι σημαντική για τον αγροτικό κόσμο της Αργολίδας.
Τα έργα, για τα οποία ολοκληρώνονται οι απαραίτητες μελέτες, δημοπρατούνται μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, ενώ άμεσα ξεκινά, με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου, η σύνταξη των σχετικών μελετών για τα υπόλοιπα έργα που προτάθηκαν από την πλευρά της Νομαρχίας, σε συνεννόηση με τους λοιπούς φορείς της περιοχής.
Από την πλευρά μας, ως Υπουργείο, δουλεύουμε με σχέδιο και καλή συνεργασία με τους τοπικούς φορείς, ώστε να ολοκληρωθούν τα έργα το συντομότερο δυνατό.
Μπροστά στο σκοπό αυτό, θέλω να τονίσω, πως περιττεύουν οι κινδυνολογίες και οι απέλπιδες προσπάθειες εξυπηρέτησης μικροκομματικών συμφερόντων από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία καλά θα κάνει να αναλάβει τις ευθύνες της για τα όσα επί δεκαετίες δεν έκανε  για την Αργολίδα».

Δείτε την σχετική ανακοίνωση του Βουλευτη του ΠΑΣΟΚ Μανιάτη  που εξεδόθη στις 29/09 http://www.maniatisy.gr/showNewsDetail.asp

Να λοιπόν οι υπογραφές πιάσαν τόπο.Τα κονδύλια εργκρίθηκαν και ευχαριστούν τον κ. Καραμανλή.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.ΠΟΛΙΤΙΚΗ για το νερό δεν υπάρχει. Φαντάζομαι θα την βρούμε στο δρόμο,οπως πάντα.

Πρώτα χτίζουμε και μετά φέρνουμε τις υποδομές.Ετσι δεν γίνεται στην Ελλάδα;

 

Αναδημοσίευση απο Αναγνώστη http://anagnostispe.blogspot.com/  απόσπασμα συνεντευξης του Νομάρχη κ.Σωτηρόπουλου για την ποιότητα του νερού του Ανάβαλου

Να ξεκαθαρίσουμε κι αυτό.

Το νερό των πηγών του Αναβάλου, δεν κάνει για εμπλουτισμό. Γιατί λένε μερικοί ότι θα κάνουμε εμπλουτισμό με το νερό του Αναβάλου. Δεν κάνει για εμπλουτισμό. Όπως έχουν πει οι επιστήμονες, οι ειδικοί, το νερό του Αναβάλου είναι κατάλληλο μόνο για άρδευση. Με τα στοιχεία που έχει, αγωγιμότητα και χλωριούχα, δεν είναι πόσιμο.

Δεν αλλοιώνεται επειδή δεν είναι το φράγμα καλό. Αυτό είναι παραμύθι. Οι πιο πολλοί επιστήμονες, παραδέχονται ότι οι δείκτες, τα χλώρια, η αγωγιμότητα που παρουσιάζει το έργο, είναι από τα πετρώματα που περνά το νερό. Δεν είναι λοιπόν, ότι δεν υπάρχει καλή σύλληψη του νερού του Αναβάλου, στο φράγμα του Κιβερίου. Είναι το πηγαίο νερό, με αυτά τα στοιχεία.

O βουλευτης Μανιάτης για τον Ανάβαλο Ο ΣΥΡΙΖΑ για το νερό Αργολίδας.O Noμάρχης κ.Σωτηρόπουλος.Το ΚΚΕ

July 20, 2009

Θα ηταν ενδιαφέρον να διαβάσουμε τις θέσεις των Δημάρχων Κρανιδίου και Ερμιόνης.

Πολύ κατατοπιστικό αρθρο στον Αναγνώστη

http://anagnostispe.blogspot.com/

Διαβάστε αρθρο του Νομάρχη κ.Σωτηρόπουλου στην Αργολική

Ιδιαίτερα για τις ανάγκες ύδρευσης της περιοχής Ερμιονίδος ολοκληρώνεται η μελέτη φράγματος Τζερτζελιάς προϋπολογισμού 2 εκατομμυρίων ευρώ και διεκδικούμε την υλοποίηση του από την Κυβέρνηση.

http://www.argoliki.gr/Αργολιδα/Αργολιδα/Άρθρο-του-Νομάρχη-Αργολίδας-σχετικά-με-το-νερό.html

Δήλωση του Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ,Μανιάτη.

1/9/2008 

130 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΓΙΑ ΑΡΔΕΥΣΗ,

Ο ΕΥΡΩ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ

Ο βουλευτής Αργολίδας και Εισηγητής του ΚΤΕ ΥΠΕΧΩΔΕ του ΠΑΣΟΚ, καθ. Γιάννης Μανιάτης, αναφορικά με το ζήτημα του Αναβάλου, έκανε τις ακόλουθες δηλώσεις:
«Θέλω δημόσια να συγχαρώ την κυβέρνηση της Ν.Δ. για την οριστική επίλυση του αρδευτικού προβλήματος του γειτονικού μας νομού, της Λακωνίας.
Την προηγούμενη Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008, σε ευρεία σύσκεψη που έγινε στη Σπάρτη, ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, κ. Αλ. Κοντός, ανακοίνωσε τη διάθεση ποσού 44 εκατ. Ευρώ στη Λακωνία για το έργο «Κατασκευή αγωγού μεταφοράς νερού από τον ποταμό Ευρώτα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων άρδευσης νομού Λακωνίας». Πρόκειται για ένα έργο το οποίο εντάσσεται στο πρόγραμμα Αλέξανδρος Μπαλτατζής και θα αποτελέσει ανάσα ζωής και ανάπτυξης για 70.000 στρ. καλλιεργειών με εσπεριδοειδή και ελαιόδεντρα στο νομό Λακωνίας.
Με την υλοποίηση του έργου αυτού ουσιαστικά αρχίζει να κλείνει ο κύκλος των επενδύσεων του Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Από τους 4 νομούς της Περιφέρειας Πελοποννήσου επενδύονται:
1. Στην Κορινθία 50 εκατ. Ευρώ για την κατασκευή του Φράγματος του ποταμού Ασωπού
2. Στη Μεσσηνία 35 εκατ. Ευρώ για την κατασκευή του Φράγματος Φιλιατρινού
3. Στη Λακωνία 44 εκατ. Ευρώ για την κατασκευή αγωγού μεταφοράς νερού από τον Ευρώτα
Συνολικά, επενδύονται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου 130 εκατ. Ευρώ για έργα άρδευσης.
Η Αργολίδα, για άλλη μια φορά, δεν είναι ικανή να διεκδικήσει τα μόλις 17 εκατ. Ευρώ που απαιτούνται για τη συντήρηση και επέκταση του έργου του Αναβάλου σε όλη την Αργολίδα.
Θέλω δημόσια να προειδοποιήσω ορισμένους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, ορισμένους πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους που γνωρίζω ότι παρακολουθούν με πολύ προσοχή τα τεκταινόμενα περί τον Ανάβαλο. Τους προειδοποιώ ότι είτε το θέλουν είτε όχι, είτε τους αρέσει είτε όχι, το έργο του Αναβάλου θα ενταχθεί ως δημόσιο έργο στο ΕΣΠΑ 2007-2013.
Το έργο θα ενταχθεί για τον απλό λόγο ότι απαιτεί τα μισά μόλις κονδύλια από όσα διατίθενται σε όλους τους άλλους νομούς και γιατί αποτελεί έργο πνοής για ένα νομό, ο οποίος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του κινδύνου για ερημοποίηση σε όλη τη χώρα.
Η Αργολίδα δεν επαιτεί. Η Αργολίδα απαιτεί. Η Αργολίδα δε ζητιανεύει το αυτονόητο. Η Αργολίδα διεκδικεί και θα κερδίσει το δικαίωμά της στη ζωή και την ανάπτυξη.
Για πολλοστή φορά επαναφέρω δημόσια την πρότασή μου για την άμεση πραγματοποίηση ευρείας σύσκεψης στη Νομαρχία, με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών και κοινωνικών εκπροσώπων του νομού, ώστε να διαμορφωθεί κοινή, ενιαία θέση για το θέμα του Αναβάλου και στη συνέχεια, με τη θέση αυτή, να διεκδικήσουμε από τους συναρμόδιους Υπουργούς Οικονομίας & Οικονομικών, Αγροτικής Ανάπτυξης, ΥΠΕΧΩΔΕ, την υλοποίηση του έργου ως καθαρού δημόσιου έργου, όπως αυτό συμβαίνει σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια στρουθοκαμηλισμό και υπεκφυγή από την ουσία του προβλήματος.».

Σχετικό αρθρο στην Καθημερινή

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_05/09/2008_283577

kai στο ΕΘΝΟΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8400&pubid=1512673

Ερώτηση του Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ 

Μ. Παπαγιαννάκη 03-09-2008 προς τους κ.κ. Υπουργούς: ΠΕΧΩΔΕ, Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

με θέμα το νερό στην Αργολίδα.

Tο πρόβλημα του νερού στην Αργολίδα χρόνο με το χρόνο χειροτερεύει και προστίθενται συνεχώς νέες περιοχές, όπου το νερό κρίνεται ακατάλληλο για την ύδρευση. Οι κάτοικοι  πέραν των  διακοπών στην παροχή που υφίστανται όλο και πιο συχνά, αναγκάζονται να ξοδεύουν χρήματα για την αγορά εμφιαλωμένου. Βασικές πηγές όπως του Κεφαλαρίου, της Αμυμώνης και του Ποντίνου έχουν στερέψει ενώ η αποδοτικότητα της Λέρνης μειώθηκε αφού ανιχνεύεται αλμυρό νερό. Οι δε αγρότες, ζουν καθημερινά με το άγχος της πτώσης της στάθμης των γεωτρήσεων και αρκετοί να εξωθούνται στην εγκατάλειψη κάποιων κτημάτων τους.

Η Πολιτεία, παραμένει για χρόνια αδιάφορη, χωρίς σχέδια ολοκληρωμένης διαχείρισης υδάτινων πόρων, με ελάχιστα εγγειοβελτιωτικά έργα, με σοβαρές ελλείψεις, των σχετικών υπηρεσιών που έχουν συσταθεί, σε προσωπικό, εξοπλισμό και υποδομές.

Αποτέλεσμα της αδράνειας των πολιτικών συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους και της αδιαφορίας για το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους είναι η μη  αξιοποίηση των πηγών του Ανάβαλου. Μεγάλα έργα γίνονται μόνο όταν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο κερδοφορίας ιδιωτών; Το νερό είναι  κοινωνικό αγαθό και έτσι πρέπει να μείνει. Το πρόβλημα της διαχείρισης υδάτινων πόρων οφείλει να βασίζεται σε επιστημονικές προσεγγίσεις και να υπερβαίνει τα μικροπολιτικά συμφέροντα.

 Ερωτώνται οι κ.κ Υπουργοί:

- Υπάρχει ολοκληρωμένη υδατική πολιτική όσον αφορά την Αργολίδα (υδρογεωλογική λεκάνη Ανατολικής Πελοποννήσου);

- Σε ποια φάση βρίσκεται η υλοποίηση, εγγειοβελτιωτικών έργων στο νομό της Αργολίδας (φράγματα, υδατοδεξαμενές, ταμιευτήρες…) ;

- Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών όπου το πρόβλημα οξύνθηκε ποιες πολιτικές εξοικονόμησης υδατικών πόρων εφαρμόσθηκαν στην ευρύτερη περιοχή; Υπήρξε διαρκής και μόνιμη καμπάνια ενημέρωσης στο  νομό για το πρόβλημα του νερού και τρόπους εξοικονόμησης;

- Ποιο είναι το κόστος για την χρηματοδότηση έργων συντήρησης, εκσυγχρονισμού και επέκτασης των υποδομών του Αναβάλου;

Από γραμματεία ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αργολίδας

Ολόκληρη την καλοκαιρινή περίοδο, στις περισσότερες περιοχές του νομού Αργολίδας, συμπεριλαμβανομένων και των δύο μεγάλων πόλεων, Άργους και Ναυπλίου, το «πόσιμο» νερό… ήταν ακατάλληλο για πόση. Έτσι, ήμασταν όλοι αναγκασμένοι να αγοράζουμε εμφιαλωμένο νερό. Το ημερήσιο κόστος αγοράς του νερού για μια οικογένεια (με προορισμό την πόση και το μαγείρεμα) ξεπερνούσε τα δύο ευρώ.

            Ταυτόχρονα, οι αρμόδιες υπηρεσίες της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, αλλά και οι Δήμοι, δεν προχώρησαν σε ελέγχους του νερού στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (καφετέριες, εστιατόρια, ταβέρνες κλπ) και στα καταστήματα παρασκευής τροφίμων. Έτσι, το πιθανότερο είναι το κατά τα άλλα ακατάλληλο νερό, εν αγνοία μας και παρά τη θέλησή μας (στους καφέδες, στα φαγητά κλπ.) ,  να καταναλώθηκε.

Ζητάμε

-         Άμεσους ελέγχους από τις αρμόδιες υπηρεσίες για τη χρήση ποιοτικού νερού σ’ όλα τα παραπάνω καταστήματα.

-         Την τοποθέτηση δοχείων παροχής πόσιμου νερού σ’ όλους τους δημόσιους χώρους (σχολεία, νοσοκομεία, κλπ), χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση των χρηστών. Ιδιαίτερη φροντίδα να δοθεί στα σχολεία όλων των βαθμίδων.

-         Την άμεση συζήτηση στα Δημοτικά Συμβούλια για τη μείωση των λογαριασμών του νερού, δεδομένου ότι οι πολίτες ήταν αναγκασμένοι να αγοράζουν εμφιαλωμένο. Η μείωση αυτή  να προσεγγίζει τα ποσά που δαπανήθηκαν από τους πολίτες για την αγορά του εμφιαλωμένου νερού.

 

Γραμματεία ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αργολίδας

Ομιλία της Παπαρήγα στην Αργολίδα αναδημοσίευση απο Αναγνώστη

http://anagnostispe.blogspot.com/

ενώ μίλησε σε ανοιχτή συγκέντρωση στο Γκέρμπεση.

Αναφερόμενη στο επίκαιρο θέμα του νερού είπε: «Εμείς υποστηρίζουμε ότι η επίλυση του προβλήματος του Ανάβαλου, μπορεί να δώσει λύση για το νερό για όλη την Αργολίδα, να περιορίσει τις γεωτρήσεις, γιατί με τις γεωτρήσεις δεν λύνεται το ζήτημα, χώρια που πολλαπλασιάζει τα άλλα προβλήματα. Να γίνουν τα απαραίτητα μικρά φράγματα, να υπάρχει δηλαδή ένας σχεδιασμός για όλο το νομό, να αντιμετωπιστεί η έλλειψη και το πρόβλημα γενικά του νερού στην περιοχή της Ερμιόνης και του Κρανιδίου. Δηλαδή να υπάρχει το κεντρικό έργο – άξονας που είναι ο Ανάβαλος, όχι με ιδιωτική εταιρεία, όπως προτείνουν εδώ οι τοπικοί παράγοντες, βουλευτές της ΝΔ, η κα Παπαδημητρίου κλπ και ταυτόχρονα να συνδυαστεί με τα μικρότερα έργα που εξασφαλίζουν νερό για άρδευση, αλλά και πόσιμο νερό. Και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα».

Στίς θέσεις των κομμάτων για το πρόβλημα του νερού διακρίνω (σε γενικές γραμμές πάντα) δύο λογικές.

Στην μία ,την αναπτυξιακή, ζητάμε νέες πηγές για να τροφοδοτηθεί η κατανάλωση (φράγματα,μεταφορά νερού,Ανάβαλος, αφαλατωσεις  κλπ) χωρίς να γίνεται κουβέντα για ορθολογική χρήση , αλλαγή καλλιεργειών , πολιτικές εξοικονόμησης στο σπίτι , χρήση του νερού των βιολογικών καθαρισμών  κλπ.

Αυτή η λογική ειναι καλή για τους πολιτικούς  που μοιράζουν δουλειές για να εισπράξουν ψήφους, για τους μεσάζοντες καθε ειδους  με τις μίζες τους και κυρίως για τους κατασκευαστές κάθε κατηγορίας που με τις τσαπατσουλιές τους θα κάνουν αλλη μια αρπαχτη με λεφτά των φορολογουμένων. Γιατί μην το ξεχνάμε η οικοδομή ειναι εδώ και τριάντα χρόνια κινητήρια δύναμη της οικονομίας μας.

Στην δεύτερη ΄,την ορθολογική, αναζητώνται και ολα οσα η παραπάνω αποψη αγνοεί.

 Υπάρχει η συνείδηση πώς το νερό τελειώνει. Εχουμε μολύνει τους υδροφόρους ορίζοντες ,εχουμε αυξήση τις εντατικές καλλιέργειες,τίς πισίνες ,τα πλυντήρια ,τα καζανάκια στις τουαλέτες .

Θεωρούμε δεδομένο το νερό στη βρύση μας πώς απο κάπου ερχεται και θα ερχεται για πάντα.Κι ομως οι βροχοπτώσεις εχουν μειωθεί ενω οταν βρέχει εχουμε καταιγίδες με ορμητικά νερά που δεν προλαβαίνουν να ξαναγεμίσουν τις λεκάνες.

Κι αυτό ειναι η αλλαγή του κλίματος παγκόσμια λόγω του φαινόμενου του θερμοκηπίου. Τα φράγματα μικρά η μεγάλα δεν θα εχουν νερό (οπως συμβαίνει στην Κύπρο και την Ισπανία) η αφαλάτωση αντίστροφης οσμωσης εχει μεγάλες καταναλώσεις ενέργειας και επιβαρύνει την θάλασσα με αλάτι και χημικά, η μεταφορά νερού (απο που και για πόσο ακόμα) ειναι πανάκριβη, και ο Ανάβαλος δεν πέφτει απο το υπερπέραν.

Πρέπει να αλλάξουμε μοντέλο .

Χρήσης στο σπίτι ,καλλιεργειών και αρδευσης,τουριστικής ανάπτυξης. Και φυσικά να δούμε ολα τα υπόλοιπα μέτρα με συνείδηση των επιπτώσεων της εφαρμογής .

Kι ομως η ορθολογική χρήση, η μείωση της κατανάλωσης και του  εμπορεύματος, ειναι οτι απεχθανονται περισσότερο οι καθε ειδους εργολάβοι της κατανάλωσης (πολιτικοί και οικονομικοί) .

 Αν δεν παράγονται χρήματα (ακόμα κι απο τα προβλήματα που οι ιδιοι και οι αξίες τους δημιούργησαν ) δεν εχουν λόγο υπαρξης.

Αυτά σε γενικές γραμμές σαν πλαίσιο.

Για να δούμε τώρα και την εφαρμογή σε ενα απο τα εξαγγελόμενα εργα που αφορά την επαρχία μας .Το φράγμα Τζερτζελιάς. Αλήθεια γιατί η ονομασία Τζερτζελιά;

Εχω διαβάση πρίν απο χρόνια μια ιστορία για το χωριό Τζερτζελές που ξεθεμελιώθηκε στα χρόνια του Οθωνα λόγω κάποιου εγκλήματος. Εχει κανείς περισσότερες πληροφορίες;

Φοβάμαι πώς οσοι μιλάνε για αυτό το εργο των δύο εκατομμυρίων ευρώ

δεν ξέρουν καν που βρίσκεται το μέρος. Ισως εχουν μια γενική ιδέα.Αυτό ηταν το ποτάμι κάτω απο το σχεδιαζόμενο φράγμα. Αν γίνει το φράγμα ΑΥΤΟ το μέρος θα χαθεί για πάντα. Aυτός ειναι ο αρχαίος Σελλας  ποταμός σε αυτές τις πικροδάφνες τραγούδησαν νεραιδες επαιξε ο Πάνας τον αυλό του αυτα τα μονοπάτια περπάτησαν Λακεδαιμόνιοι και Αθηναίοι, πειρατές απο τον Πόντο και Ρωμαικές λεγεώνες. Εδώ εζησαν οι καλογεροι του Αγ Δημητρίου μάζεψαν πλούτο και δύναμη οι Βυζαντινοί. Εδώ κρύφτηκαν αρματωλόι και κλέφτες απο τον Τούρκο κατακτητή.

Εγιναν ιερά τα μέρη αυτά μέσα στον χρόνο. Ειναι η ταυτότητα μας. Αν δεν ηταν συμπατριώτες μας της κονόμας, αλλα ξένοι κατακτητές αυτοί που θέλανε να τα εξαφανίσουν, ποιές θα ηταν οι αντιδράσεις;

Οσο για την μελέτη ειναι σε κάποιο συρτάρι της περιφέρειας. Εχει πάρει υπ οψι της η μελέτη ολα τα παραπάνω ανυπολόγιστα;

Αλλα και τα υπόλοιπα. Τα υπολογίσιμα ας πούμε.

Εχει μετρηθεί ο ογκος νερού που κατεβάζει το ποτάμι και αν ναί πότε εγινε η τελευταία μέτρηση;

Πρίν λίγα χρόνια κάτω απ το μοναστήρι ειχε καταράκτες τώρα ασπρα βράχια.

Το πλατάνι στην τσιμεντένια διάβαση του δρόμου κάτω απ το μοναστήρι εχει σφηνωμένες πέτρες στον κορμό του σε υψος δύο μέτρων .

Μήπως το νερό ειναι πολύ ορμητικό και αρα ενα φράγμα θα υπερχείλιζε σε πιθανές μπόρες η θα επιβάρυνε το υπέδαφος δυσανάλογα με συνέπεια κατολισθήσεις;

 

 

 

 

 

 

Μήπως χρειάζονται πολλές αναβαθμίδες ,πολλά μικρά φράγματα αντι για ενα που θα συγκρατούν την ορμή του νερού δεν θα αλοιώνουν το φυσικό τοπίο και θα δημιουργούν μικρές λίμνες, εμπλουτισμού του υδροφόρου ορίζοντα;

Ας κοιτάξουμε την φύση να βγάλουμε συμπεράσματα.

Ξέρω θα μου πείτε  και τι ξέρεις εσύ ενας μάγειρας απο φράγματα ασε τους ειδικούς να κάνουν την δουλιά τους.

Ναι αλλα εμείς οι πολίτες πρέπει να εχουμε πληροφόρηση και να κρίνουμε με πολιτικά κρητήρια (και την απλή λογική ) την δουλειά των ειδικών.

 Γιατί οι ανεξέλεγκτοι ειδικοί μαζί με τους πολιτικούς, φτιάξανε το φράγμα του Ανάβαλου με τσιμεντόλιθους μέσα στη θάλασσα  αντί εξω στην ξηρά και ιδού τα αποτελέσματα σαράντα χρόνια μετά.

Το αλλο ποτάμι που ξεκινά απο το Καρακάσι και φτάνει στο Καταφύκι κι αυτό με νερό πρίν απο δεκαπέντε χρόνια ειναι διάσπαρτο με γεωτρήσεις ακομα και μέσα στην κοίτη του απο ψηλά μέχρι κάτω στην γέφυρα και την γεώτρηση της Ερμιόνης. Αν εκεί ,στο τέλος, γινόταν ενα μικρό φράγμα κατάληξη αλλων μικρότερων σε ολο το μήκος του ποταμού μήπως θα ειχαμε καλύτερα αποτελέσματα;

Μήπως πρέπει να κλείσουν ΟΛΕΣ οι γεωτρήσεις στην Ερμιονίδα και να αναλάβει την διαχείρηση τους ο Δήμος; Το νερό της πισίνας του κ Τάδε ειναι κλεμένο νερό απο τις επόμενες γενιές.

Να προστατεύσουμε τα δάση μας. Τα δέντρα εχουν θεμελειώδη σημασία για τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα.

Πιστεύω πώς η φωτιά της Αυλώνας πίσω στο 1992 επαιξε τον ρόλο της στην υποβάθμιση του νερού της γεώτρησης του Κρανιδιού.

Αυτά τα λίγα μη σας κουράζω και περιμένω διάλογο καλοί μου φίλοι

Αυτοδιοίκηση-Νερό.Δύο άρθρα του ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ που μας αφορούν

July 20, 2009

Το πιο «σφιχτό» σενάριο, σχεδιάζει η κυβέρνηση για την Αργολίδα με αφορμή την εφαρμογή του «Καποδίστρια 2» που βρίσκεται στα σκαριά! Τα σύνορα των πρώην επαρχιών, θα είναι και τα σύνορα των δήμων που θα δημιουργηθούν, δηλαδή θα υπάρχουν οι δήμοι-γίγαντες Ναυπλίου, Άργους και Κρανιδίου.
Αντιδράσεις από την τοπική κοινωνία, δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να υπάρχουν, όμως με το δεδομένο ότι αρκετοί δήμαρχοι, δεν έχουν προοπτική να ξαναδούν οφίτσιο, αναμένεται σε αρκετές περιοχές να ξεσηκώσουν τους πολίτες.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Αθηναϊκού Τύπου (το Βήμα, Ελεύθερος Τύπος), που προετοιμάζουν το έδαφος, οι δήμαρχοι που θα προκύψουν από το νέο Καποδίστρια θα είναι «μίνι πρωθυπουργοί». Αυτός προφανώς είναι και ο λόγος που διαφαίνεται ξανά έντονο ενδιαφέρον από τον Παναγιώτη Αναγνωσταρά να ξαναθέσει υποψηφιότητα, παρ’ ότι την ημέρα της τελευταίας εκλογής του, είχε δηλώσει ότι δεν θα είναι πάλι υποψήφιος.
Τι θα γίνει όμως με τους δημάρχους των μικρότερων δήμων που θα συνενωθούν, και προς τα πού θα στραφούν οι φιλοδοξίες τους; Πόσοι από αυτούς θα δεχθούν μια θέση αντιδημάρχου ή προέδρου του δημοτικού συμβουλίου για να μην δημιουργήσουν δικά τους ψηφοδέλτια θέτοντας σε κίνδυνο την εκλογή των υποψηφίων των πρώην μεγάλων πόλεων του νομού, δηλαδή του Ναυπλίου, του Άργους και του Κρανιδίου;
Σύμφωνα πάντως με όσα δημοσιεύονται στο «Βήμα της Κυριακής» το ερώτημα που τίθεται είναι αν τα πολιτικά όργανα των νέων Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δηλαδή επικεφαλής και συμβούλιο, θα έχουν χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν περισσότερο στα πολιτικά όργανα της δημοτικής αυτοδιοίκησης ή εν όψει ότι ο ρόλος τους θα είναι εξ ορισμού διαφορετικός από αυτόν της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης, θα οδηγηθούμε σε ένα διαφορετικό μοντέλο πολιτικής εκπροσώπησης, που προσιδιάζει περισσότερο στα κεντρικά πολιτικά όργανα, δηλαδή στο κοινοβούλιο και στην κυβέρνηση.
Στόχος της κυβέρνησης, είναι να δημιουργηθούν ισχυρές πρωτοβάθμιες αυτοδιοικήσεις, οι οποίες δεν θα ξεφεύγουν από τα όρια των υφιστάμενων νομών, ενώ θα ταυτίζονται με τα γεωγραφικά όρια των πρώην επαρχιών. Θεωρείται, ότι η επιλογή των επαρχιών ως χωρική μονάδα, προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα.Το σχέδιο για τις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις προβλέπει την δημιουργία δύο νομαρχιών στην Πελοπόννησο. Η υπερνομαρχία Πελοποννήσου που θα περιλαμβάνει τους νομούς Αργολίδας, Κορινθίας, Αρκαδίας, Μεσσηνίας και Λακωνίας με έδρα την Τρίπολη και την υπερνομαρχία Δυτικής Ελλάδας, η οποία θα περιλαμβάνει εκτός από τους νομούς Αχαΐας, Ηλείας και την Αιτωλοακαρνανία, αν και για την τελευταία εξετάζεται το ενδεχόμενο να εξαιρεθεί.
Το εύλογο ερώτημα, τι θα γίνει η υφιστάμενη νομαρχία και ο μηχανισμός της, έχει και αυτό την απάντησή του: Επικρατεί η άποψη, να μπορεί ο νέος αιρετόςυπερνομάρχης (ή όπως αλλιώς θα ονομαστεί) να διορίζει στις θέσεις των παλαιών νομαρχών, αντινομάρχες οι οποίοι θα είναι εκλεγμένοι, όπως αναφέρεται σε ανάλογο δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου». Υπάρχουν όμως και άλλα δύο σενάρια, δηλαδή ή να τοποθετηθούν ως επικεφαλής των νομαρχιών υπηρεσιακοί παράγοντες, δηλαδή γενικοί διευθυντές, ή οι αντινομάρχες που θα διορίζονται να έχουν συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο κατά τομέα.
Στις νέες υπερνομαρχίες που θα δημιουργηθούν το κράτος που θα έχει επιτελικό ρόλο, θα διατηρήσει τις αρμοδιότητες της Παιδείας, της Πολεοδομίας, της Υγείας, του Αθλητισμού και του γενικού οικονομικού προγραμματισμού, ενώ όλες οι υπόλοιπες ως τοπικές υποθέσεις, θα μεταβιβαστούν στις νέες νομαρχίες.
Οι νέοι υπερνομάρχες, θα μετατραπούν ουσιαστικά σε τοπικούς κυβερνήτες και θα προεδρεύουν στο νέο όργανο που θα είναι ένα μικρό «υπουργικό συμβούλιο», ενώ θα λογοδοτούν στο «περιφερειακό κοινοβούλιο», στο αιρετό δηλαδή συμβούλιο.
Δύο σενάρια υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Στο ένα προβλέπεται η ανάδειξη του επικεφαλής και του συμβουλίου από ενιαίο ψηφοδέλτιο, με βάση το πρότυπο της εκλογής σήμερα του νομάρχη και του νομαρχιακού συμβουλίου, με το δυνατόν αναλογικότερο σύστημα. Στο άλλο σενάριο, προβλέπεται να κατεβαίνουν στις εκλογές συνδυασμοί, ο καθένας από τους οποίους θα περιλαμβάνει τον επικεφαλής και τους επιμέρους υποψήφιους συμβούλους, ενώ σε κάθε νομό αντιστοιχεί συγκεκριμένος αριθμός εδρών, συμβούλων δηλαδή του δευτεροβάθμιου ΟΤΑ. Ο κάθε συνδυασμός θα περιλαμβάνει έναν υποψήφιο επικεφαλής και αριθμό υποψηφίων συμβούλων από κάθε νομό τουλάχιστον ίσο με τον αριθμό των εδρών που αντιστοιχούν στον συγκεκριμένο νομό.
Τα κριτήρια με τα οποία θα γίνουν οι συνενώσεις είναι πληθυσμιακά, κοινωνικά, οικονομικά και γεωγραφικά. Στόχος είναι να δημιουργηθούν πολιτικά όργανα με ισχυρό προγραμματισμό και επιτελικό ρόλο, να διαμορφωθεί ένα αποτελεσματικό πολιτικό-κυβερνητικό όργανο, να υπάρχειπολιτική ενότητα των νέων ΟΤΑ και διαμόρφωση περιφερειακής συνείδησης, να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση και δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών, και τέλος να υπάρξει ενότητα του δημόσιου χώρου της περιφέρειας.
Αναφορικά με την σχεδιαζόμενη από την κυβέρνηση Διοικητική Μεταρρύθμιση η Ένωση Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας, έχει αναθέσει στο Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΙΤΑ) την σύνταξη μελέτης στην βάση της οποίας θαδιαμορφωθούν οι προτάσεις της Ένωσης. Το τελικό κείμενο της μελέτης, θα παραδοθεί στην ΕΝΑΕ τις αμέσως επόμενες ημέρες. Επίσης, έχει αποφασιστεί η διεξαγωγή του θεματικού συνεδρίου της ΕΝΑΕ για την διοικητική μεταρρύθμιση, που θα πραγματοποιηθεί στις 15 και 16 Μαΐου στην Αθήνα Αναρτήθηκε από AΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ στις 18:34 0

 

Πάλι η εταιρεία του γήπεδου γκόλφ.Τώρα δεν είναι η αφαλάτωση είναι η παροχή σε νερό.Και μια και τους θυμηθήκαμε η ΔΕΗ ξεκινά  από Μαιο διακοπές στο ρεύμα γιατί δεν μπορεί να καλύψει την κατανάλωση.Την μονάδα αφαλάτωσης με τις τεράστιες ανάγκες σε ενέργεια πώς θα τις καλύπτει;Αναρτήθηκε από AΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ στις 18:31

 

 

Παρ’ ότι τα προβλήματα με την ύδρευση στο Κρανίδι παραμένουν ακόμα άλυτα, με ιδιαίτερη ευκολία ο δήμος αποφάσισε να δώσει νερό στη νέα ξενοδοχειακή μονάδα «Seascape Hills» στον Άγιο Παντελεήμονα, δίπλα στον χώρο που θα δημιουργηθεί το γκολφ της Κοιλάδας. Αυτό προέκυψε από την συνεδρίαση του τελευταίου νομαρχιακού συμβουλίου, που συζητήθηκε και εγκρίθηκε η μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του ξενοδοχείου.
Σύμφωνα με την μελέτη «οι αναγκαίες ποσότητες νερού ύδρευσης συμπεριλαμβανομένων των βοηθητικών χρήσεων, καθώς και η αναγκαία ποσότητα νερού άρδευσης, θα εξασφαλίζονται άμεσα από νερό που θα τροφοδοτεί ο δήμος Κρανιδίου». Επισημαίνεται ακόμα ότι «μελλοντικά είναι δυνατόν να γίνει εναλλακτική τροφοδοσία για το σύνολο των αναγκών από μονάδα αφαλάτωσης στην Κοιλάδα ιδιοκτησίας της Εταιρείας Mind compassParks ή από άλλη πηγή».
Η ύδρευση του Κρανιδίου –χωρίς να είναι στο θέμα – συζητήθηκε αρκετή ώρα και δηλώθηκε ότι ο δήμος Κρανιδίου βεβαιώνει ότι μπορεί να τροφοδοτήσει την μονάδα.
Πάντως ο επικεφαλής της μειοψηφίας Τάσος Σαλεσιώτης αναρωτήθηκε: «Ενώ είναι δεδομένο ότι η Ερμιονίδα δεν έχει νερό, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο δήμος Κρανιδίου, εξασφαλίζει την χρηματοδότηση».
Από την πλευρά του ο νομάρχης Βασίλης Σωτηρόπουλος αναφέρθηκε στο φράγμα της Τζερτζελιάς τονίζοντας ότι έχει ολοκληρωθεί σχεδόν η μελέτη. Επισήμανε δε, ότι θα γίνει και μελέτη για να πάει ο Ανάβαλος στην Ερμιονίδα.
Πάντως σύμφωνα με εκπρόσωπο του ξενοδοχείου, υπολογίζεται ότι θα καταναλώνονται 63.000 κυβικά νερού ετησίως για να καλυφθούν οι ανάγκες των 40 δωματίων, το δε ξενοδοχείο θα λειτουργήσει το 2010-2011.
Θέμα όμως τέθηκε με αφορμή την συζήτηση της συγκεκριμένης μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων και για την χωροταξία της περιοχής δεδομένου ότι και το συγκεκριμένο έργο αποτελεί μια μεγάλη επενδυτική προσπάθεια που θα αλλοιώσει την περιοχή –όπως τόνισε ο Τάσος Σαλεσιώτης- και το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με άλλες ιδιωτικές επενδύσεις που ετοιμάζονται πυρετωδώς για την επόμενη δεκαετία στην Αργολίδα. «Αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς στον ρόλο μας ως νομαρχία, θα έπρεπε να έχουμε αποφασίσει για μια χωροταξική μελέτη που θα θέτει όρους. Γίνεται ανάπτυξη για εμάς χωρίς εμάς. Θα γίνει εδώ ότι έχει συμβεί στην Αττική. Δεν μπορούμε να αφήνουμε την τύχη του νομού σε σχεδιασμούς των υπουργείων. Όλοι αυτοί μας βλέπουν επιδερμικά και από πλευράς συμφέροντος».
Ο νομάρχης Βασίλης Σωτηρόπουλος από την πλευρά του απάντησε ότι όντως φταίει η έλλειψη Χωροταξικού Σχεδιασμού, συμφωνώντας στις γενικές τοποθετήσεις του Τάσου Σαλεσιώτη, προσθέτοντας όμως ότι δεν μπορεί να κάνει μόνη της σχεδιασμό η νομαρχία παραβλέποντας για παράδειγμα τι θα γίνει στις γειτονικές περιοχές, όπως στα νησιά του Αργοσαρωνικού. Υπενθύμισε ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ έχει ετοιμάσει τον Εθνικό Χωροταξικό Σχεδιασμό, χωρίς να σχολιάσει όμως αυτά που προβλέπονται για την Αργολίδα

Ευχαριστούμε την καλή εφημερίδα της Αργολίδας για την ενημέρωση

Kαταφύκι.Υδροφόρος ορίζοντας

July 20, 2009

Με την απόφαση 772 το 1992 το συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε τους αγώνες των κατοίκων της Ερμιονίδας να μην ανοιχτεί δρόμος στο Καταφύκι.Δεν υπερασπιστήκαμε μόνο την φυσική ομορφιά του τοπίου αλλα και τον υδροφόρο ορίζοντα της επαρχίας μας.Πέρασαν ξεκάξι χρόνια απο τότε.

Αργά τη νύχτα άστραφτε, εκεί  πέρα στις Αδέρες μια καταιγίδα ,η βροχή.

Δεν έφτασε ποτέ σε εμας.Σήμερα σύννεφα στον ουρανό κάπου εκεί έξω η πολύτιμη βροχή.

Το λιγοστό χορτάρι κίτρινο ξερό στο χώμα.

Δέν θα αποφύγω το βυτίο.

Να σε πληρώσω κάτι παραπάνω λέω του έμπορα, μη μου φέρεις αλατόνερο σε παρακαλώ, χαλάει τα υδραυλικά χαλάει το χώμα .

Με κοιτάζει σκεφτικός .Τα νερά ξέρεις τελειώνουν δεν είναι ….θα προσπαθήσω …μισόλογα, ο άνθρωπος δεν θέλει να με κοροϊδέψει. Αυτό το νερό υπάρχει πια.

Δεν ξέρω αν έχουμε συνειδητοποιήσει τι γίνεται.

Όσο ο υδροφόρος ορίζοντας ταπεινώνεται(πόσο σωστή έκφραση)τόσο ανεβαίνουν τα άλατα και τα νιτρικά. στις γεωτρήσεις, περνούν στην τροφική αλυσίδα και από εκεί στο κορμί μας.

Δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας και γεύσης. Ειναι θέμα καρκίνου.

Έτσι κι αλλιώς το νερό που πίνουμε είναι σχεδόν πάντα από κονσέρβα.

Ο καιρός γυρίζει.

Πρέπει να ξοδεύουμε λιγότερο νερό.

Να φτιάξουμε φράγματα συγκράτησης του νερού και εμπλουτισμού του υδροφόρου ορίζοντα.

Ο βιολογικός πρέπει να βγάζει καλό νερό για πότισμα.

Πρέπει να σταματήσει η υδροβόρα ανάπτυξη σε καλλιέργειες και τουρισμό.

Να ξαναδούμε που πατάμε και τι εχουμε.

Αυτή είναι η κληρονομιά μας στις επόμενες γενιές.Όχι τα λεφτά.

Μου το ειπε καθαρά ο εμπορας.Οσα λεφτά και να μου δώσεις, νερό καλό δεν υπάρχει για να αγοράσης.

Αφαλατωση- Αντιστροφη οσμωση

July 20, 2009

Αντίστροφη όσμωση

 
Τι είναι όσμωση & αντίστροφη όσμωσηΌσμωση είναι το φαινόμενο, κατά το οποίο κάποιο υγρό ρέει μέσα από μια ημιπερατή μεμβράνη, η οποία δεν επιτρέπει την μεταφορά αλάτων ή άλλων διαλυμένων ουσιών από μέσα της.
Όταν δύο όγκοι υγρών διαφορετικής πυκνότητας διαχωριστούν από μια ημιπερατή μεμβράνη, το υγρό με τη μικρότερη πυκνότητα θα ρέει προς την μεριά αυτού με τη μεγαλύτερη πυκνότητα. Η ανεπιθύμητη αυτή ροή μπορεί να αποφευχθεί αν ασκηθεί εξωτερική πίεση από την πλευρά του πυκνότερου υγρού. Σε αυτήν την περίπτωση, λέμε ότι έχουμε το φαινόμενο της αντίστροφης όσμωσης.Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται πολύ συχνά για καθαρισμό του νερού από άλατα και άλλες διαλυμένες ουσίες, καθώς και για βιομηχανικούς και χημικούς λόγους, όπου η καθαρότητα του νερού παίζει πολύ σημαντικό ρόλο.  Ενυδρειακή χρήσηΜια από τις χρήσεις της αντίστροφης όσμωσης, είναι και η παραγωγή καθαρού νερού για την προσθήκη του στο ενυδρείο. Το νερό που παράγεται με αυτόν τον τρόπο, έχει μηδενική σκληρότητα (ανθρακική και γενική) και έχει σχεδόν ουδέτερο pH (περίπου 6.8-6.9). Έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για βιοτοπικά ενυδρεία με ψάρια όπου οι απαιτήσεις τους σε σκληρότητα είναι πολύ χαμηλές. Είναι ο πιο φυσικός τρόπος για παραγωγή νερού με χαμηλή σκληρότητα και χωρίς να χρειαστεί να προσθέσουμε χημικά.Αξίζει να σημειωθεί ότι το νερό της αντίστροφης όσμωσης δεν κάνει να μπαίνει αυτούσιο, όπως παράγεται από τη συσκευή αντίστροφης όσμωσης, στο ενυδρείο, χωρίς να αναμιγνύεται είτε με κάποια ποσότητα νερού βρύσης, είτε με την προσθήκη κάποιων αλάτων, γιατί είναι επικίνδυνο για τους ζωντανούς οργανισμούς. Το νερό αυτό δεν έχει ηλεκτρολύτες, άλατα, ιχνοστοιχεία και διάφορες ενώσεις αλάτων που είναι απαραίτητες για τη σωστή λειτουργία των οργάνων των ψαριών του ενυδρείου. Γι’ αυτό το λόγο, ποτέ δεν γεμίζουμε ένα ενυδρείο μόνο με νερό από αντίστροφη όσμωση. Συνήθως προσθέτουμε μια αναλογία νερού από τη βρύση, το οποίο έχει τα απαραίτητα στοιχεία που λείπουν από το νερό της αντίστροφης όσμωσης, με την προσθήκη βέβαια της απαραίτητης ποσότητας αντιχλωρίου.Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανάμειξης νερού από αντίστροφη όσμωση με νερό βρύσης. Έστω ότι το νερό βρύσης μας έχει τιμές ανθρακικής και γενικής σκληρότητας 10, και θέλουμε να γεμίσουμε ένα ενυδρείο 100 λίτρων με νερό όπου η επιθυμητή σκληρότητα να είναι 3. Δεδομένου ότι το νερό από αντίστροφη όσμωση βγάζει τιμές σκληρότητας μηδενικές, σημαίνει ότι θα πρέπει να αναμείξουμε 30 λίτρα νερού βρύσης με 70 λίτρα νερού αντίστροφης όσμωσης. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνουμε τις τιμές σκληρότητας που θέλουμε, έχοντας προσθέσει και ποσότητα ηλεκτρολυτών και ιχνοστοιχείων, απαραίτητες για τα ψάρια. Ένας άλλος τρόπος να φτιάξουμε το νερό που θέλουμε χωρίς να χρησιμοποιήσουμε νερό από τη βρύση, είναι να προσθέσουμε σε νερό αντίστροφης όσμωσης κάποιο σκεύασμα ώστε να ανεβάσουμε τις σκληρότητες (ανθρακική και γενική), ιχνοστοιχεία, καθώς και ηλεκτρολύτες. Αναφορικά η ανθρακική σκληρότητα μπορεί να αυξηθεί με την προσθήκη μαγειρικής σόδας (sodium biocarbonate) στο νερό, ενώ η γενική με την προσθήκη αλάτων μαγνησίου και ασβεστίου σε συνδυασμό με ιχνοστοιχεία.  Συσκευή αντίστροφης όσμωσης Κάθε συσκευή αντίστροφης όσμωσης έχει 3 αγωγούς παροχής νερού. Ο ένας είναι για την παροχή του νερού από τη βρύση, ενώ οι άλλοι δύο χρησιμοποιούνται για την εκροή του καθαρού νερού και της αποχέτευσης του συστήματος.Το βασικό στοιχείο σε κάθε συσκευή αντίστροφης όσμωσης είναι η μεμβράνη η οποία παρακρατεί τα διάφορα άλατα και διαλυμένα στοιχεία που βρίσκονται στο νερό και μας αποδίδει “καθαρό” νερό. Αυτή η μεμβράνη έχει βέβαια σαν μειονέκτημα ότι επηρεάζεται/καταστρέφεται πολύ εύκολα από τη χλωρίνη και από τα μεγάλα σε μέγεθος σωματίδια που έχει το νερό, καθώς και από τη θερμοκρασία του νερού. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την υποχρεωτική χρήση των προφίλτρων σε ένα σύστημα αντίστροφης όσμωσης.Ένα από τα προφίλτρα που συνήθως βλέπουμε σε μια τέτοια συσκευή είναι το προφίλτρο διαπερατότητας “x μm”. Αυτό παρακρατά όλα τα σωματίδια από το νερό, που το μέγεθός τους είναι μεγαλύτερο από x. Όσο πιο μικρή είναι η τιμή αυτή, τόσο καλύτερα για τη βασική μεμβράνη μας, αφού πλέον σε αυτήν συσσωρεύονται όσο το δυνατόν μικρότερα σωματίδια. Μια σύνηθες τιμή του x είναι της τάξης των 5μm. Σε ακριβά συστήματα το προφίλτρο αυτό μπορεί να φτάσει και την τιμή 1μm.Ένα εξίσου σημαντικό προφίλτρο είναι και αυτό του άνθρακα, το οποίο παρακρατά το χλώριο που περιέχει το νερό της βρύσης μας, αφήνοντας να περάσει προς την μεμβράνη αποχλωριωμένο νερό. Είναι αρκετά σημαντικό στη λειτουργία του, αν σκεφτεί κανείς ότι το χλώριο καταστρέφει την μεμβράνη.Σε ακριβότερα συστήματα αντίστροφης όσμωσης μπορεί να έχουμε και επιπλέον προφίλτρα άνθρακα, όπως π.χ. από καρύδα (coconut carbon filter) ή ενεργού (active carbon filter), με σκοπό την καλύτερη προφίλτρανση του νερού πριν αυτό οδηγηθεί στη βασική μεμβράνη του συστήματός μας.Αφού το νερό περάσει και προφιλτραριστεί από τα προφίλτρα του συστήματος που έχουμε, οδηγείται στην μεμβράνη αντίστροφης όσμωσης. Βασικός παράγοντας παραγωγής νερού αντίστροφης όσμωσης είναι η πίεση που πρέπει να εξασκήσουμε στο νερό ώστε να έχουμε το φαινόμενο που περιγράψαμε παραπάνω. Αυτό επιτυγχάνεται με την πίεση της παροχής του νερού από το δίκτυο ύδρευσης της περιοχής μας. Μια ελάχιστη τιμή πίεσης που πρέπει να έχουμε στη μεμβράνη είναι της τάξης του 35-40 PSI, προκειμένου να έχουμε παραγωγή του φαινομένου της αντίστροφης όσμωσης. Αν η τιμή αυτή είναι μικρότερη, τότε το φαινόμενο της αντίστροφης όσμωσης δεν λειτουργεί σε ικανοποιητικό βαθμό, έχοντας μεγάλες ποσότητες αποχέτευσης “βρώμικου” νερού. Αφού το νερό περάσει από τη μεμβράνη της αντίστροφης όσμωσης, έχουμε ένα μέρος “καθαρού” νερού, ενώ το νερό που οδεύεται προς την αποχέτευση και χαρακτηρίζεται ως “βρώμικο” είναι της τάξης των 3-5 μερών. Αυτό σημαίνει ότι για κάθε 1 λίτρο καθαρό νερό που παίρνουμε από τη συσκευή, έχουμε την αποχέτευση 3-5 λίτρων “βρώμικου” νερού. Το “βρώμικο” νερό δεν είναι τίποτε άλλο από νερό της βρύσης αποχλωριωμένο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε άλλες λειτουργίες του σπιτιού, όπως για πλύσιμο, για πότισμα κ.α. Ο λόγος καθαρού/βρώμικου νερού εξαρτάται από τον παράγοντα θερμοκρασία και από τον στραγγαλιστή που έχει πάνω η συσκευή μας. Ο όγκος “καθαρού” νερού που παίρνουμε μετράται σε λίτρα/ημέρα, μετρημένος σε μια συγκεκριμένη θερμοκρασία (~25οC) και μια συγκεκριμένη συγκέντρωση διαλυμένων ουσιών, ενώ για νερό μικρότερης θερμοκρασίας οι περισσότεροι κατασκευαστές δίνουν έναν δείκτη διόρθωσης για τον υπολογισμό του όγκου. Βέβαια, ας μην ξεχνάμε, ότι θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 40 βαθμών προκαλούν καταστροφή της μεμβράνης, οπότε δεν πρέπει να υπερβάλουμε. Ο στραγγαλιστής νερού είναι αυτός που καθορίζει την αναλογία βρώμικου/καθαρού νερού που βγαίνει από τη συσκευή αντίστροφης όσμωσης και συνήθως κυμαίνεται από 1:3 έως 1:5. Κάποια συστήματα αντίστροφης όσμωσης έχουν ένα μηχανισμό με τον οποίο αφήνουμε το νερό να περάσει μέσα από τη μεμβράνη προς την αντίθετη κατεύθυνση, ώστε να μπορεί να καθαριστεί η μεμβράνη και να επιμηκυνθεί έτσι ο χρόνος ζωής της.Επιπλέον συστήματα που χρησιμοποιούνται μετά την μεμβράνη αντίστροφης όσμωσης είναι κάποια φίλτρα άνθρακα, που παρακρατούν ό,τι κατάλοιπο έχει τυχόν μείνει στο νερό, αλλά το πιο βασικό είναι το σύστημα απιονισμού (DI) που υπάρχει σε πολλές συσκευές αντίστροφης όσμωσης. Αυτό περιέχει ένα υλικό σαν υγρή άμμο, με φορτισμένα σωματίδια, το οποίο δεσμεύει όλα τα θετικά ή αρνητικά ιόντα που περιέχει το νερό μετά το πέρασμά του από τη μεμβράνη της αντίστροφης όσμωσης, δίνοντάς μας το λεγόμενο απιονισμένο νερό. Το βαθμό απιονισμού στο νερό, δηλαδή την ποσότητα ιόντων στο νερό (αγωγιμότητα), μπορούμε να την μετρήσουμε μόνο με ηλεκτρονικό όργανο (αγωγιμόμετρο – TDS meter).Ένα από τα πράγματα που θα πρέπει να αναφέρουμε, είναι τι εννοούμε όταν λέμε ότι ένα σύστημα αντίστροφης όσμωσης είναι τριών, τεσσάρων ή και περισσοτέρων σταδίων. Ο αριθμός αυτός μας κάνει κατανοητό τα στάδια που περνάει το νερό βρύσης πριν το πάρουμε για τη χρήση που προορίζεται. Έτσι, όσα περισσότερα στάδια έχει ένα σύστημα, τόσο πιο “καθαρό” είναι το νερό που παίρνουμε. Σίγουρα πάντως, ένα στάδιο είναι αυτό της μεμβράνης αντίστροφης όσμωσης καθώς και ενός προφίλτρου.Να πούμε επίσης, ότι όπως όλα τα μηχανικά συστήματα, έτσι και το σύστημα αντίστροφης όσμωσης, χρειάζεται επιθεώρηση και αντικατάσταση των φίλτρων/προφίλτρων του ώστε να έχουμε πάντα την καλύτερη απόδοση στον “καθαρισμό” του νερού μας. Γι’ αυτό πρέπει να ακολουθούμε τις συμβουλές του κάθε κατασκευαστή για αλλαγή των διαφόρων φίλτρων του, ώστε να πετύχουμε την όσο το δυνατόν μακροχρόνια σωστή λειτουργία της μεμβράνης, μια και η αντικατάστασή της είναι συνήθως το πιο ακριβό ανταλλακτικό και πολλές φορές συμφέρει να αγοράσουμε ένα καινούργιο σύστημα, παρά την κυρίως μεμβράνη ως ανταλλακτικό.Τελειώνοντας θα παραθέσω αναφορικά, μερικά από τα συστατικά και τα ιόντα που παρακρατώνται σε ένα σύστημα αντίστροφης όσμωσης: Ασβέστιο, Νάτριο, Μαγνήσιο, Κάλιο, Μαγγάνιο, Σίδηρος, Αλουμίνιο, Χαλκός, Νικέλιο, Κάδμιο, Άργυρος, τα αντίστοιχα άλατα των παραπάνω μετάλλων, ιόντα, βακτήρια κ.α.
©opyright http://www.istellas.grTο παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο www.aquazone.gr 
Απόψεις Σημείωση: Tο παραπάνω κείμενο αποτέλεσε την παρέμβαση του επικεφαλής της
ΣYNKYKΛAΔIKHΣ ΠPΩTOBOYΛIAΣ κ. N. Συρμαλένιου κατά τη συνεδρίαση του
Nομαρχιακού Συμβουλίου Kυκλάδων (7/5/04) όπου συζητήθηκε η μελέτη του
EMΠ (για λογαριασμό της Pυθμιστικής Aρχής Eνέργειας) για το ενεργειακό
ζήτημα των Kυκλάδων.   

 

 
Tου NIKOY ΣYPMAΛENIOY
Για το ενεργειακό πρόβλημα των Kυκλάδων
    Το ενεργειακό δεν είναι απλά πρόβλημα παραγωγής και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Σχετίζεται με τον τύπο της αναπτυξης, τις καταναλωτικές συμπεριφορές, τον χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό,
τον τρόπο και την ποιότητα της δόμησης κλπ.
    Εμείς ως «ΣΥΝ-Κυκλαδική Πρωτοβουλία» πιστεύοντας στην ήπια ανάπτυξη, θεωρούμε ότι, χωρίς να μειώσουμε την ποιότητα των υπηρεσιών, πρέπει να στοχεύσουμε στην εξοικονόμηση ενέργειας, παρεμβαίνοντας βαθμιαία στο πρότυπο των καταναλώσεων.
    Θα μπορούσε π.χ. να υπάρξει εξοικονόμηση Ενέργειας, τουλάχιστον κατά 20%, εάν ενθαρρύναμε τους καταναλωτές να χρησιμοποιήσουν πιο οικονομικούς ενεργειακά κινητήρες και λαμπτήρες. Επίσης ο τρόπος δόμησης μπορεί να οδηγήσει σημαντικά στη μείωση των καταναλώσεων.
    Σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση και τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργούνται (πολύωρες διακοπές ρεύματος, βύθιση στο σκοτάδι ολόκληρων
νησιών ακόμα και για 24ωρα), οι ευθύνες βαρύνουν την ΔΕΗ, αλλά και τις εφαρμοζόμενες κυβερνητικές πολιτικές που, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, ακολούθησαν την τακτική του «βλέποντας και κάνοντας».
    Η απαρχαιωμένη κατάσταση του δικτύου και η εγκατάλειψη ή η στασιμότητα των Σταθμών Παραγωγής δεν οφείλεται στην ανικανότητα ή στην ολιγωρία του τεχνικού προσωπικού. Το αίτημα για νέες προσλήψεις αντιμετωπίζεται από τη ΔΕΗ με αδιαφορία, ενώ το λιγοστό προσωπικό προσπαθεί με αυταπάρνηση να σώσει την κατάσταση.
    Οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας για την μη εγκατάσταση των πυλώνων, χρησιμοποιούνται από την ΔΕΗ ως πρόσχημα για την απραξία της και ως πίεση προς τους καταναλωτές για να επιτραπεί τελικά η εγκατάστασή τους.
    Είμαστε υπέρ της διασύνδεσης με το εθνικό δίκτυο, γιατί δεν μπορούμε
να γυρίσουμε στο επίπεδο των καταναλώσεων και των αναγκών κάποιων
δεκαετιών πίσω. Επίσης η διασύνδεση ανοίγει προοπτικές αποτελεσματικότερης και πιο εκτεταμένης χρήσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ιδίως της αιολικής.
    Όμως είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με την εγκατάσταση πυλώνων στα
νησιά μας. Για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας και για λόγους περιβαλλοντικούς, αισθητικούς.
    Είναι πλέον γνωστό, ότι όλες οι έρευνες στη Μ. Βρετανία, στη Σουηδία, στη Φιλανδία κ.α., συμφωνούν ότι όλοι οι άνθρωποι που κατοικούν ή εργάζονται σε κοντινές αποστάσεις με τους πυλώνες, δέχονται πολλαπλάσια ακτινοβολία από τα επιτρεπτά όρια, με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία (καρκίνοι, λευκαιμίες κλπ.).
    Επίσης η μη εγκατάσταση των πυλώνων αποτελεί στοιχειώδες μέτρο προστασίας της πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου.
    Η εναλλακτική, έναντι των πυλώνων, διασύνδεση και μεταφορά της
ηλεκτρικής ενέργειας μπορεί να γίνει με συνδυασμένο σχεδιασμό υποθαλάσσιων και υπόγειων καλωδιώσεων. Δεν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν τεχνικά προβλήματα, αφού σε άλλες χώρες (π.χ. Ιταλία) έχουν κατασκευαστεί υπόγειες καλωδιώσεις για αποστάσεις πολλών χιλιομέτρων. Ας σκεφτούμε επίσης τις θετικές επιπτώσεις, αφού γλιτώνουμε το δίκτυο από τις όποιες καιρικές θεομηνίες και μεταβολές.
    Το μόνο πρόβλημα είναι το αυξημένο οικονομικό κόστος. Ε! για όλους
τους παραπάνω λόγους ας επωμιστεί η ΔΕΗ το επιπλέον κόστος.
    Σε κάθε περίπτωση η μελέτη δεν αντιμετωπίζει συνολικά το πρόβλημα,
αφού παραπέμπει σε άλλη μελέτη τη συνολική αξιοποίηση των ανανεώσιμων
πηγών και κυρίως της αιολικής ενέργειας. Εμείς πάντως πιστεύουμε ότι η
λύση θα προέλθει από τη συνδυασμένη εφαρμογή συμβατικών και ανανεώσιμων
πηγών, σεβόμενοι και την ιδιαιτερότητα του κάθε νησιωτικού χώρου.
    Σε σχέση με την εκμετάλλευση του γεωθερμικού δυναμικού της Μήλου και
την μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας σε άλλα νησιά, πρέπει να θυμηθούμε τις
τεράστιες ευθύνες της ΔΕΗ τις δεκαετίες ’70 και ’80, που με την πρακτική
της συκοφάντησε τη γεωθερμία. Η εκμετάλλευσή της θα μπορούσε να
προχωρήσει, μόνο εάν εφαρμοστεί θετικά για ήπιες χρήσεις όπως,
αφαλάτωση, μεταφορά ζεστού νερού σε σπίτια, γεωργικές εφαρμογές κλπ. Σε
κάθε περίπτωση βεβαίως θα πρέπει να αποκλειστεί κάθε σκέψη για
εγκατάσταση ενεργοβόρων βιομηχανιών στο νησί.
    Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω ότι θα πρέπει να δοθεί βάρος σε
πρόσφατες Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης 91/2002 και κυρίως για την
8/2004, που προωθεί τη συμπαραγωγή ηλεκτρικής και θερμικής ενέργειας.
    Tελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση
Κυκλάδων δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί ως παράρτημα της ΔΕΗ.
Οφείλει να διασφαλίσει τους όρους ανάπτυξης με γνώμονα την εξοικονόμηση
της ενέργειας, την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του
περιβάλλοντος.


 

 

Πολυ σημαντικο αρθρο του κ Β.Γκάτσου για την αφαλατωση στην Ερμιονίδα

ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΦΑΛΑΤΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΟΡΜΟ ΚΟΙΛΑΔΙΑ, ΟΡΜΟ ΚΑΡΤΕΡΟ, ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΑΛΑΝΤΙ.

(Όσο γίνεται με απλά λόγια).

 

 

Για την παρουσίαση του θέματος χρησιμοποιείται μέρος του επίσημου βυθομετρικού χάρτη της Υδρογραφικής Υπηρεσίας και τα τοπωνύμια που αναγράφονται σε αυτόν.

fvto gatsos1

  

 

 

 

 

Το άρθρο δεν ενδιαφέρεται αν οι τυχούσες μονάδες αφαλάτωσης στην περιοχή αυτή είναι δημοτικές, κρατικές, ιδιωτικές, συνεταιρικές, σοσιαλιστικές ή καπιταλιστικές. Το κύριο ερώτημα είναι: Ποιες είναι οι πλέον πιθανές επιπτώσεις στο περιβάλλον από τη λειτουργίας τους;

Δεχόμεθα λειτουργία μεγάλης μονάδας αφαλάτωσης θαλασσινού νερού των 40000 κ.μ. /ημέρα στο βάθος του κολπίσκου της Κοιλάδας κοντά στο εκκλησάκι. Επίσης δεχόμεθα ότι δεν υπάρχουν υπηρεσίες που να απαιτούν άδειες κ.λ.π., δηλαδή ο ιδιοκτήτης της μονάδας δεν έχει άλλους περιορισμούς εκτός από το κόστος εγκατάστασης και λειτουργίας.

Η μονάδα αυτή θα αντλεί 80000 κ.μ./ημέρα, θα στέλνει σε ένα σύστημα διανομής 40000 κ.μ./ημέρα αφαλατωμένο νερό και θα επιστρέφει στη θάλασσα 40000 κ.μ./ημέρα άλμη η οποία όχι μόνον θα έχει διπλάσιο αλάτι από ό,τι έχει το θαλασσινό νερό(38 κιλά αλάτι στο τόνο έχει το θαλασσινό, 76 έχει η άλμη), αλλά και άλλους ρύπους από τα πρόσθετα χημικά και από την διάβρωση του εξοπλισμού της μονάδας αφαλάτωσης. 

Το προς το εκκλησάκι τμήμα του κολπίσκου είναι αβαθές και μόλις στην ευθεία χωριό Κοιλάδας – σπήλαιο Φράχθι πιάνει τα 4 μέτρα. Το νερό που περιέχει είναι περί τα 1500000 κ.μ.

Το προς το νησάκι υπόλοιπο τμήμα είναι λίγο βαθύτερο αλλά προς το ακρωτήριο Κόκκινος ο βυθός είναι υπερυψωμένος και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Το νερό που περιέχει είναι περίπου 6000000 κ.μ. 

Η πιο φτηνή λύση θα ήταν να πάρει η μονάδα νερό με μια τάφρο πλάτους 6 μέτρων και ύψους 1 μέτρο ανοιγμένη στην ακτή κάτω από το εκκλησάκι. Στη τάφρο το νερό θα τρέχει με 9 μέτρα το πρώτο λεπτό! Ποτάμι ολόκληρο. Σε 19 μέρες θα έχει ρουφήξει όλο το νερό του αβαθούς τμήματος. Δηλαδή το βασικό ρέμα στον κόλπο θα είναι να έρχεται νερό συνέχεια μέσα στον κολπίσκο και να φεύγει προς τη μονάδα αφαλάτωσης.

Για λόγους οικονομίας, ένας αγωγός παίρνει την άλμη και την ρίχνει στον γιαλό κοντά στο νταμάρι του Φράχθι. Η άλμη αμέσως θα ενταχθεί στο τεχνητό ρέμα που πάει προς την τάφρο και θα μπει όλη στη Μονάδα αφαλάτωσης. Τώρα το νερό του αβαθούς τμήματος θα γίνεται όλο και πιο αλμυρό, η απορριπτόμενη άλμη όλο και πιο αλμυρή και εντός ολίγων ημερών η Μονάδα αφαλάτωσης θα ….παστωθεί, δηλαδή θα τα παίξει. 

Παραβλέπουμε το τεράστιο πρόβλημα της ποιότητας του νερού εισόδου στη μονάδα (λάσπη, φύκια, ψαράκια, γόνος κ.λ.π.). 

Ακόμη και να επέμενε ένας επενδυτής σε μια τέτοια φτηνή λύση, ο πωλητής της μονάδας, για να προστατεύσει το κύρος του, θα του έλεγε ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα και ο πιο απλός μελετητής θα του έλεγε ότι θα μπορούσε να στηθεί με αυτόν τον τρόπο μια μονάδα 100 κ.μ./ημέρα και τίποτα παραπάνω.

Ο επενδυτής επιμένει ότι θέλει 40000 κ.μ./ημέρα.

Τότε ο πωλητής του προτείνει: Φτιάξε έναν αγωγό και πάρε πεντακάθαρο νερό από το ακρωτήριο Κόκκινος και φέρτο στη μονάδα σου. Την άλμη πέτα την με ένα κανάλι στο γιαλό, δίπλα από το εκκλησάκι. Θα τη διαλύσουν τα κύματα, το φύσημα του ανέμου και τα ρέματα θα την πάνε βαθιά και θα την σκορπίσουμε. Άλλωστε δεν έχουμε και κανένα περιορισμό από κάποια αρχή. 

Έτσι και έπραξαν, όμως τους επόμενους μήνες οι ψαράδες βλέπουν ότι χάθηκε το ψάρι στα ρηχά του κολπίσκου, όπου χάλασε και ο βυθός. Μετά από λίγα χρόνια χάλασε ο βυθός στο Ακρωτήριο Καρτερός και σε κάποια σημεία πολύ μακρινά χάθηκε η γαρίδα, ενώ σε άλλα κοντινότερα όχι. Τα βάζουν με την Μονάδα αφαλάτωσης, αλλά οι ιδιοκτήτες της επιμένουν ότι δεν έχουν καμιά σχέση με το χάλασμα του βυθού σε εκτάσεις που είναι μίλια μακριά τους, ενώ άλλες πολύ πιο κοντά τους είναι μια χαρά. 

Αμ δε! Έχουν και παραέχουν δίκαιο οι ψαράδες.

Η άλμη είναι πολύ βαρύτερη από το θαλασσινό νερό. Μόλις πέσει στη θάλασσα πιάνει βυθό. Κινείται αργά, απλώνει ‘σαν την πίτα με το μπλάστρι’, γεμίζει τις λακκούβες του βυθού εκτοπίζοντας το νερό της θάλασσας και μετά παίρνει την κατηφόρα του βυθού. Όσο ο βυθός έχει μικρή κλίση κινείται αργά κοντά στον βυθό χωρίς να αναμειγνύεται με το θαλασσινό νερό. Η ροή είναι ομαλή και για να γίνει τυρβώδης δηλαδή ορμητική τόσο, ώστε να αναμειγνύεται η άλμη με το από πάνω της θαλασσινό νερό, πρέπει να μεγαλώσει η ταχύτητα της άλμης (οι επιστήμονες να ξαναθυμηθούμε τον αριθμό Reynolds), δηλαδή να βρει βυθό με πολύ μεγάλη κλίση. Αν βρει έναν τελείως οριζόντιο βυθό, που δεν παρουσιάζει καμία κλίση και δεν έχει ρεύματα, τότε 40000 κ.μ. άλμης είναι ικανά να καλύψουν 4000 στρέμματα με ένα στρώμα άλμης 1 εκατοστού! 

Γεμίζει λοιπόν η άλμη τις λακκούβες του  βυθού στον κολπίσκο. Βγαίνει από την μπούκα μεταξύ Νησιού και Φράχθι (από την άλλη μπούκα προς ακρωτήριο Κόκκινο δεν μπορεί να βγει, γιατί ο βυθός είναι υπερυψωμένος), βρίσκει μικροχαράδρες του βυθού, πάει όπου την πάνε και μπορεί σε απόσταση 2 μιλίων να βρει μια ομαλή έκταση εκατοντάδων στρεμμάτων βυθού που είναι σαν τεράστια λακκούβα, να την γεμίζει επί μήνες ώσπου να βρει διέξοδο να συνεχίσει. Ξαφνικά ένα δυνατό ρέμα του βυθού αδειάζει αυτήν τη λακκούβα και απλώνει τεράστια μάζα άλμης σε μια παρθένα περιοχή σκοτώνοντας όλη τη ζωή του βυθού της. Πού θα σταματήσει η άλμη; Κανείς δεν ξέρει. Τα κύματα δεν την επηρεάζουν. Μικρορέματα του βυθού δεν την διαλύουν αλλά την αραιώνουν λίγο. Μόνο ισχυρά ρέματα την διαλύουν ή την μετατοπίζουν. 

Η  ακριβής τοπογραφία του βυθού και των ρεμάτων μπορεί κάτι να μας δείξουν. Αν μετά από 20 χρόνια η άλμη (πάντα συνοδευόμενη από τους ρύπους της) ανιχνεύεται στο …..Ναύπλιο μη σας κάνει εντύπωση. Το πώς, θα το εξηγήσουν οι επιστήμονες, αλλά να το προβλέψουν δεν μπορούν. Στο παρακάτω σχήμα έχει σχεδιαστεί μία πιθανή πορεία της άλμης στον βυθό και η αλλαγή χρώματος πάει προς το μπλε για να δηλωθεί η αργή αραίωσή της. Έτσι για να πάρουμε μια εικόνα.

fvto gatsos2

 

 

 

 

 

Ούτε τελικά, αν με έναν αγωγό πετάξουμε την άλμη έξω από τον κολπίσκο και σε βαθιά νερά λύνουμε το πρόβλημα. Το μεταθέτουμε σε βαθύτερα νερά και σε άλλες περιοχές βυθού που δεν μας ενοχλούν άμεσα. Είναι βέβαια οπωσδήποτε πολύ καλύτερη αυτή η λύση. 

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΠΡΩΤΗ: Μη μπερδεύουμε την άλμη με την διάθεση στη θάλασσα των επεξεργασμένων λυμάτων βιολογικού σταθμού.

Αυτά είναι σχεδόν γλυκό νερό πολύ πιο ελαφρύ από το θαλασσινό και επιπλέει. Αν είναι απόλυτη μπουνάτσα γίνεται μια κηλίδα στην επιφάνεια και ταξιδεύει. Αν έχει όμως κύμα διαλύεται. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από την άλμη.

Αν κάτω από το εκκλησάκι απορρίπτονταν τα επεξεργασμένα λύματα ενός μεγάλου βιολογικού σταθμού, αυτά θα άπλωναν στην επιφάνεια και θα παρασύρονταν από τα επιφανειακά ρέματα και το αεράκι προς κάθε διεύθυνση ασχέτως βάθος βυθού. Μόνον όταν το κύμα γινόταν κάπως ισχυρό θα διαλύονταν. Φυσικά, ανάλογα με τον καιρό θα έφταναν σε όλες τις αμμουδιές από ακρωτήριο Θυννί μέχρι το ακρ. Άγιος Νικόλαος. Αντίθετα η άλμη πιάνει βυθό και ακολουθεί την μορφολογία του και δεν είναι εύκολο να παρουσιαστεί στις αμμουδιές.

Έτσι ο καλύτερος τρόπος διασποράς των επεξεργασμένων λυμάτων είναι να τα διαθέτουμε με έναν υπόγειο αγωγό σε βαθιά νερά μακριά από την ακτή. Αυτά αμέσως ανέρχονται προς την επιφάνεια σαν ελαφρύτερα και στο ενδιάμεσο αναμειγνύονται αρκετά με τον όγκο το θαλασσινού νερού. Έτσι αποφεύγονται οι επιφανειακές κηλίδες επεξεργασμένων λυμάτων.

Αντίθετα, την άλμη πρέπει να την πάμε με έναν επιφανειακό αγωγό πολύ μακριά από την ακτή σε αρκετά βαθιά νερά. Την ρίχνουμε στην επιφάνεια με ένα σύστημα διασποράς και αυτή πάει προς τον βυθό και συγχρόνως αραιώνει. Όμως τέτοιοι αγωγοί εμποδίζουν την ναυσιπλοΐα και γι’ αυτό είμαστε αναγκασμένοι να διώξουμε και την άλμη με υπόγειο αγωγό φροντίζοντας όμως να την αραιώσουμε με ένα αποτελεσματικό σύστημα διασποράς.

Αν από τα επεξεργασμένα λύματα έχουμε αφαιρέσει όλους τους ρύπους, η διάθεση ουσιαστικά του καθαρού γλυκού νερού που απομένει στη θάλασσα δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα με όποιο τρόπο και να το διαθέσουμε. Είναι σαν ένα μικρό ποταμάκι.

Αν από την άλμη έχουμε αφαιρέσει όλους τους ρύπους, η διάθεση ουσιαστικά καθαρής άλμης στη θάλασσα είναι μεγάλο πρόβλημα αν δεν προηγηθεί μεγάλη αραίωση της άλμης). 

Βάλτε τώρα άλλη μία τέτοια μονάδα στο Σαλάντι σε λειτουργία και διπλασιάστε το πρόβλημα της άλμης που πλέον πιθανόν να ακολουθήσει τελείως άλλο δρόμο στον βυθό. Αλλά προσέξτε. Η κάθε μονάδα αναρροφά 29000000 κ.μ. νερό το χρόνο, δηλαδή περίπου 4 φορές το νερό που περιέχει ο κολπίσκος της Κοιλάδας. Ό,τι μικροοργανισμός υπάρχει στο νερό που τραβάει η μονάδα, αυγά ψαριών, πλαγκτόν, μικρόψαρα, όλα ……τέζα! Το νερό φιλτράρεται και υφίσταται χημική κατεργασία πριν πάει να υποστεί αφαλάτωση. 

Πρέπει δε να τονίσουμε ότι στην άλμη (παραβλέπουμε τους ρύπους που την συνοδεύουν) δεν μπορεί να επιβιώσει σχεδόν κανένα είδος της χλωρίδας και της πανίδας του βυθού της Μεσογείου. Ούτε μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτό το περιβάλλον. Μιλάμε δηλαδή για ……..καραφλό βυθό, για βυθό …κουρούπι.

Τα προβλήματα αυτά δεν είναι φανταστικά ούτε υπερτονισμένα. Στα αραβικά κράτη όπου εγκαταστάθηκαν μονάδες του 1000000 κ.μ./ ημέρα καταστράφηκαν μεγάλες εκτάσεις ρηχού βυθού εκατομμυρίων στρεμμάτων, από αυτό το παράξενο ταξίδι της άλμης.

 (ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ:  Γιατί τα ψάρια, τα όστρακα κ.λ.π. δεν ζουν στην άλμη;

Για τον απλό λόγο,  ότι μόλις ρίξετε μία πέρκα  στο γλυκό νερό, ή μια πέστροφα στη θάλασσα θα ψοφήσει σε λίγα λεπτά. Η πέρκα ζει εκατομμύρια χρόνια στη θάλασσα όπου το αλάτι είναι 38 κιλά σε κάθε τόνο νερού δηλαδή αλατότητα 3.8%. Και τα υγρά του σώματός της έχουν 3.8% άλατα. Μόλις η πέρκα πέσει στο γλυκό νερό που έχει σχεδόν 0% άλατα τότε από το δέρμα της αρχίζει και μπαίνει νερό στο σώμα της για να αραιώσει το αλάτι της. Άρα πρήζεται (σαν τη σταφίδα στο νερό, λόγω όσμωσης ) και ………ντοβντέκουρι (τέζα).

Το ανάποδο θα γίνει με την πέστροφα. Θα αρχίσει να βγαίνει νερό έξω από το σώμα της ώστε τα υγρά του σώματός της να συμπυκνωθούν και να πλησιάσουν την αλατότητα  του θαλασσινού νερού. Άρα η πέστροφα αφυδατώνεται (σαν τη σταφίδα που τη ρίχνουμε μέσα στη ζάχαρη και χάνει όλο το νερό της) και …….ντοβντέκουρι.

Και το χέλι πώς και δεν παθαίνει τίποτα; Αυτό το έφτιαξε αλλιώς η φύση. Έχει στο δέρμα του μια βλέννα που δεν επιτρέπει το έμπα – έβγα του νερού. Έτσι προσαρμόζεται γρήγορα και στο ποτάμι και στη θάλασσα. Αν όμως πιάσετε στα δίκτυα χέλι και με ένα πανί σκουπίσετε καλά το σώματα του να φύγει η βλέννα, μόλις το ξαναρίξετε στη θάλασσα ……ντοβντέκουρι.

Υπάρχουν ψάρια που λίγο να αλλάξει η αλατότητα στο θαλασσινό νερό φεύγουν από την περιοχή ή ψοφάνε. Άλλα, όπως το λαβράκι, η τσιπούρα, ο κέφαλος, αντέχουν και προσαρμόζονται σε μεγαλύτερες αλλαγές ,όχι όμως υπερβολικά μεγαλύτερες. Γι’ αυτό σε λιμνοθάλασσα υπάρχουν αυτά τα ψάρια αλλά ποτέ πέρκες, γύλοι κ.λ.π.

Αρκεί να αναφέρουμε ότι το χταπόδι ζει σε περιοχή αλατότητας 3.8% έως 4.0%, αλλιώς παίρνει δρόμο ή ψοφάει. Σε τέτοια περιοχή ζουν περίπου όλα τα ψάρια του βυθού. Αν μια περιοχή βυθού ερημώσει, νομίζουμε ότι μετά θα έλθουν αμέσως ψάρια από άλλου.

Αμ δε! Είναι σαν τους ανθρώπους, μαθαίνουν στον τόπο τους και δεν τον αλλάζουν εύκολα.

Επειδή δε το συνηθισμένο είναι να έρχονται ποτάμια στη θάλασσα και να μειώνεται πολύ η αλατότητα του θαλασσινού νερού σε τεράστιες εκτάσεις, πολλά ψάρια προσαρμοστήκανε σε αυτή την αλλαγή. Όμως η συμπύκνωση του νερού, λόγω ήλιου, γίνεται μόνο σε μικρές λιμνοθάλασσες και στην επιφάνεια της θάλασσας όπου όμως η αλατότητα ελάχιστα αυξάνει, ενώ στα νερά του βυθού μένει αιωνίως σταθερή. Γι’ αυτό το λόγο η πανίδα και η χλωρίδα του βυθού δεν μπορούν να αντέξουν την αύξηση της αλατότητας. Έτσι η επιστήμη ορίζει ένα μέγιστο όριο αλατότητας 4.0% και όχι πάρα πάνω. Δηλαδή αν ρίξεις άλμη στη θάλασσα πρέπει αμέσως να την ανακατέψεις με το νερό ώστε η αλατότητα να μην υπερβεί το 4.0%. )..

Στην Κύπρο, όπου υπάρχει μεγάλη ανάγκη νερού, χρησιμοποιούνται ήδη 4 μονάδες της τάξης των 40000 κ.μ./ημέρα αλλά με πολύ αυστηρά μέτρα διάθεσης της άλμης. Μία τέτοια μονάδα υποχρεούται να διαθέτει την άλμη της με αγωγό μήκους τουλάχιστον 1200 μέτρων από την ακτή που να φτάνει σε βάθος 20-30 μέτρων και μάλιστα να έχει και σύστημα γρήγορης ανάμειξης – αραίωσης της άλμης με το θαλασσινό νερό. Το νερό βγαίνει με πίεση, ώστε να αναμειγνύεται γρήγορα με το θαλασσινό νερό (τυρβώδης ροή) σε αναλογία τουλάχιστον 1 προς 19, ενώ λίγο πέρα από το σημείο ανάμειξης πρέπει η αραίωση να φτάνει το 1 προς 30. Δηλαδή πρέπει γρήγορα το νερό στην έξοδο της άλμης να έχει αλάτι λίγο πάνω από το φυσιολογικό και να είναι αυτή η αύξηση στην φυσιολογία της τοπικής χλωρίδας και πανίδας, δηλαδή να μην την επηρεάζει. Και πάλι το όλο σύστημα παρακολουθείται συνεχώς γιατί τα προβλήματα είναι καινούργια και δεν υπάρχει εμπειρία ετών. Υπενθυμίζεται ότι η άλμη θερίζει πρώτα το φύκι Ποσειδωνία που είναι το λιβάδι των βυθών της Μεσογείου, το σπίτι, το καταφύγιο και η βοσκή των περισσοτέρων ψαριών.

 (ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΤΡΙΤΗ: Και ποιο είναι το ασφαλές όριο αλατότητας για να μην επηρεάζεται η χλωρίδα και η πανίδα της θάλασσας;

Στις θάλασσές μας έχουμε 38 κιλά αλάτι σε κάθε τόνο νερού δηλαδή αλατότητα 3.8%. Το επιτρεπτό όριο κατά τους καθηγητές μας του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου είναι 40 κιλά αλάτι σε κάθε τόνο νερού δηλαδή αλατότητα 4.0% κατά την πρώτη αραίωση της άλμης που βγαίνει από τον αγωγό. Η θέση, το βάθος απόρριψης και τα ρέματα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι γρήγορα το νερό θα επανέλθει στο 3.8% συν κάτι ελάχιστο παραπάνω.

Για να εξασφαλιστεί αυτό πρέπει κατά την πρώτη αραίωση 1 τόνος άλμης (η άλμη έχει αλατότητα 7.6% !! ) να αναμειγνύεται με 18 τόνους θαλασσινό νερό και γρήγορα η αραίωση να φτάνει το 1 προς 30!

Ας πάμε τώρα πίσω στο σχέδιο που δείχνουμε την πορεία της άλμης στον ευρύτερο όρμο της Κοιλάδας. Σύμφωνα με όσα είπαμε για να διατηρηθεί η πανίδα και η χλωρίδα πρέπει καθημερινά τα 40000 κ.μ. άλμης να αραιωθούν 19 φορές, δηλαδή να αναμειχθούν με 760000 κ.μ. νερού! Δηλαδή το όριο της αλατότητας 4.0% το πιάνει ο κολπίσκος της Κοιλάδας σε δέκα μέρες. Η ευρύτερη περιοχή του όρμου της Κοιλάδας το πιάνει σε 30 μέρες περίπου μέχρι το βάθος των 20 μέτρων. Από κει και πέρα δεν προβλέπεται τίποτα. Κάνουν ότι θέλουν τα ρέματα.

Και η αραίωση να γίνεται με τεχνικά μέσα, γιατί αλλιώς η άλμη, όπως περιγράψαμε, θα πιάσει βυθό και … άντε βρέστε την). 

Για την ευαίσθητη περιοχή του ευρύτερου όρμου Κοιλάδια και του Καρτερός είναι αυτονόητο ότι μόνο μία ή δύο μικρές μονάδες μπορούν να σταθούν, όχι με πάνω από 1000 – 3000 κ.μ./ημέρα και αυτά μάλλον για κοινωφελή χρήση στους γύρω οικισμούς. Την άλμη θα τη ρίχνουν τουλάχιστον 300 μέτρα μακριά από την ακτή και σε βάθος τουλάχιστον 10 μέτρα.

Το κόστος του νερού βέβαια θα είναι μεγάλο, πάνω από 0.6 €/κ.μ. και στην πράξη πάνω από 1 € χωρίς τη διανομή και φυσικά με σύμβαση ΒΟΟΤ και όχι ανάμειξη Δήμων στη λειτουργία των Μονάδων. (Και πάλι πρέπει να πούμε ότι το νερό της αφαλάτωσης δεν μπορεί να αντικαταστήσει το φυσικό πόσιμο νερό. Είναι σχεδόν σαν το βρόχινο, έχει διαφορετική αναλογία αλάτων από το πηγαδίσιο και έχει και μια μυρουδιά βαπορέτας. Εμπλουτίζεται με τεχνικό τρόπο με άλατα και υφίσταται μετά απόσμηση με ειδικά φίλτρα. Άρα είναι τεχνητά πόσιμο νερό και όποιος μπορεί το πίνει. Δεν μπορεί να αντικαταστήσει το νερό του μπουκαλιού εύκολα.). 

Ακόμη και για αυτές τις μικρές μονάδες πρέπει να γίνει πλήρης υψομετρική αποτύπωση του βυθού, να μελετηθούν τα ρέματα όλο το χρόνο, να σχεδιαστεί κατάλληλο σύστημα γρήγορης ανάμειξης της άλμης με το θαλασσινό νερό και να οριστούν σημεία δειγματοληψίας από ανεξάρτητο φορέα ελέγχου και όχι από τον ιδιοκτήτη της μονάδας είτε αυτός είναι ιδιώτης είτε Δήμος.

 Στην Κύπρο, όπου υπάρχει σοβαρό έλλειμμα γλυκού νερού, αναζήτησαν πρώτα άλλες λύσεις. Να μειώσουν την κατανάλωση, να βρουν νέα συστήματα οικονομικού ποτίσματος, να φτιάξουν φράγματα μικρά και μεγάλα, να φτιάξουν βιολογικούς σταθμούς επεξεργασίας λυμάτων τρίτου βαθμού που στη συνέχεια χρησιμοποιούνται τα επεξεργασμένα λύματα για πότισμα στις δεντροκαλλιέργειες (στη Κύπρο ακόμη δεν ποτίζουν με αυτά τα επεξεργασμένα λύματα λαχανόκηπους, γιατί είναι έξυπνοι και σοβαροί άνθρωποι). Έκαναν όλα αυτά τα αναγκαία έργα και έφτιαξαν μονάδες αφαλάτωσης, γιατί υπήρχε ανάγκη νερού και όχι για να υποκαταστήσουν το φυσικό γλυκό νερό.

Τώρα, ποιοι οραματίζονται μία Ερμιονίδα με ….τρεχούμενα νερά αφαλάτωσης είναι άλλου παπά βαγγέλιο. Πολλές φορές και επενδυτές καλοπροαίρετοι καταφεύγουν σε τέτοιες λύσεις και χάνουν λεφτά. Γι’ αυτό και αδειοδοτούσες και εγκρίνουσες αρχές πρέπει να ελέγχουν με αυστηρότητα και να προϊδεάζουν τους επενδυτές και τις δημοτικές αρχές, ότι με την εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 60 μπορεί να βρεθούν και στη δυσάρεστη θέση του ρυπαίνοντος. Οι καιροί άλλαξαν στην Ευρώπη. Θα αλλάξουν και δω. 

Υπάρχει βέβαια και μια πιο ‘έξυπνη’ λύση, ελληνικό δηλαδή πατέντο.

Γιατί να μπλέξουμε με Μονάδα Αφαλάτωσης θαλασσινού νερού που βγάζει άλμη, ρουφάει το γόνο και τα ψαράκια και να μη φτιάξουμε μια μονάδα αφαλάτωσης υφάλμυρου νερού που ο εξοπλισμός της έχει 3 φορές μικρότερο κόστος και βγάζει άλμη που είναι με λιγότερο αλάτι από το θαλασσινό και δεν πέφτει στον βυθό;

Πολύ σωστή σκέψη. Κάνω μια γεώτρηση και μετράω τα άλατα του υφάλμυρου. Από κει βγάζω ένα απλό συμπέρασμα: 10% θαλασσινό νερό αναμειγνύεται υπογείως με 90% γλυκό. Η μονάδα για κάθε 100 κ.μ. που τραβάει βγάζει περίπου 40 άλμη που τη δίνει στη θάλασσα. Δηλαδή η μονάδα δίνει 60 κυβικά νερό καλό στην κατανάλωση και πετάει στη θάλασσα άλμη που είναι στην ουσία 10 κ.μ. θάλασσα μαζί με 30 γλυκό νερό, άρα γλυφό νερό ελαφρύ που θα πάει προς την επιφάνεια και θα διαλυθεί με τα κύματα.

Ωραία, κάνε μια βαθιά γεώτρηση στο κάμπο του Κρανιδίου, όπου και νάνε, και τράβα 2000 κ.μ./ημέρα (ούτε λόγος βέβαια για 80000 κ.μ./ημέρα), αλλά κάθε μέρα. Σε ένα μήνα το 10% θάλασσα θα γίνει 15%, το καλοκαίρι θα γίνει 20%, αν επιμείνεις, σε λίγα χρόνια θα τραβάς 50% θάλασσα. Θα έχεις δε φτιάξει μία τέτοια  «τρύπα» στον υδροφόρο ορίζοντα που θα πέφτει μέσα όλο το γλυκό νερό της περιοχής και η θάλασσα δεν θα μπαίνει μόνο από τον όρμο Κοιλάδια αλλά θα έρχεται και από τον κόλπο της Ερμιόνης. Και στο Άργος το πολύ θαλασσινό νερό μπαίνει στις γεωτρήσεις ερχόμενο από τον Σαρωνικό και όχι από τον Αργολικό κόλπο.

Ευτυχώς, πριν γίνουν αυτά ……θα σταματήσει να λειτουργεί η Μονάδα, γιατί δεν μπορεί να επεξεργαστεί υφάλμυρο με πάνω από 20% θάλασσα. Πρέπει να παραγγελθεί μονάδα αφαλάτωσης θαλασσινού (τρεις φορές πιο ακριβή και με μεγαλύτερο κόστος λειτουργίας) για να συνεχιστεί το υπόλοιπο της …..ζημιάς. 

Γιατί στη Κύπρο δεν έφτιαξαν Μονάδες αφαλάτωσης υφάλμυρου; Μήπως ….δεν είχαν υφάλμυρο; Μα δεν βλέπετε με το πιο πάνω παράδειγμα ότι μία τέτοια μονάδα δεν κάνει τίποτε άλλο από το να σπαταλά το γλυκό νερό! Τραβάει 100 κ.μ., χρησιμοποιεί τα 60 κ.μ. ως γλυκό, πετάει πίσω στη θάλασσα τα 10κ.μ. θαλασσινό που δικαιωματικά της ανήκουν, αλλά μαζί τους πετάει και 30 κ.μ. γλυκό νερό που δικαιωματικά ανήκουν στον υδροφόρο ορίζοντα. 

Η αφαλάτωση υφάλμυρων είναι …οπτική απάτη. Δεν υπάρχουν υπόγεια υφάλμυρα νερά. Ακόμη και μια μικρή γεώτρηση των 100 κ.μ./ημέρα που βγάζει συνέχεια σταθερής ποιότητας νερό π.χ. 10% θαλασσινό + 90% γλυκό πρέπει να χαρακτηρίζεται ως γεώτρηση γλυκού νερού παροχής 90κ.μ./ημέρα  και θαλασσινού 10 κ.μ./ημέρα.

Αν υποθέσουμε ότι 30 οικισμοί ή τουριστικά συγκροτήματα διάσπαρτα στα παράλια αλλά και στην ενδοχώρα της Ερμιονίδας φτιάξουν 30 μονάδες αφαλάτωσης των 200 κ.μ./ημέρα «αξιοποιώντας τα υφάλμυρα νερά της Ερμιονίδας και προσφέροντας στην τοπική οικονομία», στην ουσία αφαιρούν 5400 κ.μ./ημέρα γλυκό νερό από τον υδροφόρο ορίζοντα και 600 κ.μ./ημέρα θαλασσινό που τρέχει να πέσει μέσα στη τρύπα της κάθε γεώτρησης. Του χρόνου τα 600 γίνονται 1200 την ημέρα και έτσι η προσφορά τους στην τοπική οικονομία είναι η αντικατάσταση των γλυκών υπογείων υδάτων της Ερμιονίδας  με …..θάλασσα. 

Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΓΜΕ σε όλο το νομό Αργολίδας λειτουργούν 15000 νόμιμες ή παράνομες γεωτρήσεις αρκετές δε απ’ αυτές φτάνουν πλέον σε βάθος τα 150 μέτρα! Καλά νάμαστε να τις χαιρόμαστε. Και μουσώνες να είχαμε, το νερό της βροχής δεν θα έφτανε να αναπληρώσει τον υδροφόρο ορίζοντα. 

Αν λοιπόν στην Ερμιονίδα έχουμε ανάγκη αφαλατωμένου νερού, η μόνη λύση είναι η μονάδα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού, γιατί για κάθε 100 κ.μ. θαλασσινού νερού δίνει στην κατανάλωση 50 κ.μ. τα οποία αλλιώς θα είμαστε υποχρεωμένοι να τα αντλήσουμε από τα υπόγεια νερά μας. Φυσικά με μεγάλη προσοχή στη διάθεση της άλμης. 

Δίδαγμα και ρητό:

Η Ερμιονίδα είναι ένας πανέμορφος τόπος, με ήρεμους αβαθείς κολπίσκους.  Μην τον χαλάμε με φαραωνικά έργα οποιασδήποτε μορφής, είτε αυτά αποβλέπουν στην γεωργική, τουριστική, βιοτεχνική κ.λ.π. ανάπτυξη, είτε αυτά αποβλέπουν στην ‘αρπαχτή’, στο ‘καπιταλιστικό κέρδος’ ή ‘το συμφέρον του λαού’.

Καρδία και νου χρειαζόμαστε και …μέτρον άριστον!

Πρώτα μειώνουμε την κατανάλωση με αποτελεσματικά μέσα.

Μετά κρατάμε τα νερά στα ρέματα για να μη πάνε κατευθείαν στη θάλασσα.

Μετά χρησιμοποιούμε για πότισμα το νερό από τους αναβαθμισμένους σταθμούς επεξεργασίας λυμάτων (είναι πολύ νερό, αλλά θα φάτε άφοβα ντομάτα και μαρούλια ποτισμένα με αυτό; Θα πιείτε νερό από μια γεώτρηση όταν ξέρετε ότι ο κάμπος ποτίζεται με επεξεργασμένα λύματα;).

Επειδή δεν βρέχει και εμείς χρειαζόμαστε νερό περισσότερο για τις ανάγκες του τουρισμού και για καλλιέργειες μπορούμε να συμπληρώσουμε με αφαλάτωση θαλασσινού νερού, αν αντέχουμε το κόστος της.
Φυσικά, αν οι ανάγκες της Ερμιονίδας καλύπτονται πλήρως από μια μονάδα αφαλάτωσης των 40000 – 60000 κ.μ. την ημέρα, αν προσεχθεί ιδιαίτερα το θέμα της διάθεσης και κυρίως της διασποράς της άλμης αλλά και των ρύπων που τη συνοδεύουν (και για τους οποίους δεν μιλήσαμε σε αυτό το άρθρο), υπάρχουν πολλά σημεία της επαρχίας μας που μπορούν με ασφάλεια να την φιλοξενήσουν. Τα οφέλη θα είναι πολλαπλά αν μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε με κέρδος αυτό το πολύ ακριβό νερό, στους οικισμούς, στις καλλιέργειες, στον τουρισμό. Αλλά θα μπορέσουμε; Με τα λόγια σίγουρα ναι.

Αν μας φέρουν τον Ανάβαλο ή τον Αχελώο δεν χρειάζονται αφαλατώσεις. 

Όλα τα μέτρα πρέπει να εξασφαλίζουν μακροπρόθεσμα ότι ο υδροφόρος ορίζοντας της Ερμιονίδας αποκαθίσταται και το υφάλμυρο νερό γίνεται ανάμνηση στους κάμπους μας.

Χρησιμότατο να επισκεφθούμε τους αδελφούς Κυπρίους και να πάρουμε τα φώτα τους, γιατί σ’ όλα της η Ερμιονίδα είναι μικρογραφία της Κύπρου.

Και όταν λέμε τα φώτα τους εννοούμε:

  • Στη διαχείριση των μονάδων αφαλάτωσης με σύμβαση BOOT (ο κατασκευαστής αναλαμβάνει την επένδυση και τη μακρόχρονη λειτουργία βάσει συμβάσεως και πουλάει νερό στο σύστημα διανομής, το οποίο δεν του ανήκει, σε τιμές που καθορίζει η σύμβαση. Επαναλαμβάνουμε ότι η αποτελεσματική λειτουργία μονάδας αφαλάτωσης δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση).
  • Στα συστήματα αποθήκευσης του νερού και διανομής (περιλαμβάνουν δεξαμενές, αγωγούς, φράγματα κ.λ.π.).
  • Στο τρόπο διαχείρισης και διάθεσης της άλμης και των ρύπων που τη συνοδεύουν.
  • Στα συστήματα λήψης και επεξεργασίας του νερού θαλάσσης πριν οδηγηθεί στις μεμβράνες οσμωτικής πίεσης.
  • Στην όλη διαχείριση του νερού, δηλαδή πώς το κυπριακό κράτος και οι δήμοι διαχειρίζονται και ελέγχουν το σύνολο των υδάτων (φράγματα, άντληση υπογείων υδάτων, μεμβρανοποιημένες δεξαμενές συλλογής ομβρίων, μονάδες αφαλάτωσης, αγωγοί διανομής σε οικισμούς και σε καλλιέργειες, καταμέτρηση κατανάλωσης, σύστημα τιμολόγησης).
  • Στην εφαρμογή της οδηγίας 60 της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. 

Σχετικά τώρα με την κατανάλωση ρεύματος:

 

Για μονάδες αφαλάτωσης νερού θαλάσσης:

 

Οι πολύ μικρές μονάδες καταναλώνουν πολύ ρεύμα. Μονάδες με παραγωγή κάτω από 1000κ.μ./ημέρα: καταναλώνουν 9 KWH/κ.μ. οι πολύ μικρές, και 1.78 KWH/κ.μ. αυτές που είναι γύρω στα  1000κ.μ./ημέρα.

Οι μεσαίες μονάδες 1000 έως 5000 κ.μ./ημέρα έχουν κατανάλωση ρεύματος 0.56 – 3.15 KWH/κ.μ.

Οι μεγαλύτερες μονάδες 12000 – 60000 κ.μ./ημέρα έχουν κατανάλωση ρεύματος 0.35 – 1.30 KWH/κ.μ.

Και οι μεγάλες μονάδες με παραγωγή νερού πάνω από 60000 κ.μ./ημέρα έχουν κατανάλωση ρεύματος 0.40 – 0.80 KWH/κ.μ.

 

Το ρεύμα για μονάδες αφαλάτωσης υφάλμυρου νερού είναι κάτω από το μισό των ως άνω τιμών.

 

Η μονάδα αφαλάτωσης χρειάζεται σταθερή πηγή ρεύματος. Δεν μπορεί να συνδεθεί κατευθείαν με ανεμογεννήτριες ή φωτοβολταϊκά γιατί όταν δεν φυσάει ή όταν έχει συννεφιά ή σκοτάδι δεν θα δουλεύει. Συνδέεται πάντα με δίκτυα στα οποία όμως ένας π.χ. ιδιοκτήτης πουλάει το ρεύμα από ένα δικό του σταθμό ανεμογεννητριών και το παίρνει πίσω από το δίκτυο για να λειτουργήσει την αφαλάτωσή του.

 

Το κόστος βέβαια του παραγόμενου νερού από μονάδα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι αρκετά μεγαλύτερο από το κόστος του ρεύματος γιατί η συντήρηση της μονάδας είναι ακριβή (είναι πολύ ακριβές οι μεμβράνες που αλλάζουν κάθε περίπου 5-7 χρόνια αλλά και τα ανοξείδωτα ανταλλακτικά).

 

 

Πραγματικές καταναλώσεις και κόστος από μεγάλη μονάδα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού που λειτουργεί στην Κύπρο:

 

Μέσα σε ένα χρόνο παρήγαγε 30 000 000 κ.μ. νερό, και κατανάλωσε 135 000 000 KWH δηλαδή κατανάλωση ρεύματος 4.52 KWH/κ.μ. (μαζί με τη μεταφορά του νερού προς κατανάλωση). Πλήρωσε ρεύμα 11 500 000 € δηλαδή 0.383€/KWH. Το συνολικό κόστος όμως είναι γύρο στο 1€/κ.μ. αν λάβουμε υπ’ όψιν τη συντήρηση, απόσβεση και άλλα έξοδα. Βλέπουμε ότι το ρεύμα είναι περισσότερο από το θεωρητικό γιατί στην πράξει υπάρχουν λειτουργικά προβλήματα.

 

Άρα και για μεγάλες μονάδες το κόστος του νερού είναι μεγάλο. Δηλαδή για πόσιμο στις πόλεις πρέπει να πουλιέται 1.5 – 2 €/κ.μ. και ίδια τιμή για πότισμα. Ποιος στην Ερμιονίδα θα ποτίσει τα μανταρίνια του με τέτοιο κόστος; Γι’ αυτό στην Κύπρο πρώτα κάνανε όλες τις κινήσεις που αναφέρω στο άρθρο μου για οικονομία νερού.

Δηλαδή στη γεωργία πρώτα δημιουργείς προϊόν, αγορά και κανάλια εμπορικά και μετά γυρίζεις πίσω να δεις άμα σε συμφέρει αφαλάτωση. Γιατί είναι μεγάλο θέμα και η διανομή του νερού, η καταμέτρηση, κ.λ.π ,κ.λ.π

Έρρωσθε, 

Β. Γκάτσος

Χημικός

28-05-09


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.